ถนนซิ่งหยวน ตลาดของเก่า
ถนนซิ่งหยวนเป็นตลาดของเก่าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองอู่หลิง ของเก่าที่นี่มีมากมายจนตาลาย
แต่ที่นี่ก็เป็นแหล่งของเก่าปลอมเช่นกัน หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจได้ของปลอมที่ไร้ค่ามาติดมือ
ในขณะเดียวกันก็มีคนพบของมีค่าด้วยราคาเพียงถูกติดดิน
เจียงเฮ่าไม่สนใจการขุดหาสมบัติแบบนั้น และไม่คิดจะเดินหาไปตามแผงลอย
หลังจากเดินดูรอบหนึ่งแล้ว เขาก็ตรงเข้าไปในร้านแห่งหนึ่งที่ใหญ่พอสมควร มีลูกค้าค่อนข้างมาก ชื่อว่า หอหลงเยี่ยน
“คุณลูกค้า ต้องการซื้อของเก่าประเภทไหนครับ” พนักงานแต่งชุดลำลองเดินเข้ามา
“ภาพอักษร”
“ต้องการซื้อของยุคไหน หรือของศิลปินท่านใดครับ”
“ไม่จำกัด”
พนักงานพยักหน้า แล้วผายมือเชิญ “คุณลูกค้า เชิญตามผมไปที่ชั้นสองครับ”
เจียงเฮ่าตามพนักงานขึ้นมาที่ชั้นสอง
เทียบกับชั้นหนึ่งแล้ว ชั้นสองตกแต่งในสไตล์โบราณยิ่งกว่า ก้าวเข้ามาก็รู้สึกถึงกลิ่นอายคลาสสิกโชยมา คานแกะสลัก ฉากกั้นภูผาสายน้ำ... ในอากาศยังได้กลิ่นไม้จันทน์อ่อนๆ
ลูกค้าไม่น้อย ภายในชั้นสองที่กว้างใหญ่ มีคนดูของไม่ต่ำกว่าสิบกว่าคน
ชั้นสองเน้นขายภาพอักษรกับเครื่องเคลือบ
เจียงเฮ่าไม่สนใจเครื่องเคลือบ และก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนัก
อาจารย์ของเขาเป็นคลั่งไคล้ภาพอักษรโบราณ รู้จักภาพเขียนแต่ละยุคแต่ละสมัยราวกับของในบ้าน หยิบยกมาได้คล่องปาก
ด้วยความเคยชิน เจียงเฮ่าจึงมีความรู้ด้านการประเมินภาพอักษรถึงขั้นเชี่ยวชาญ
พนักงานเปิดตู้ หยิบภาพม้วนหนึ่งออกมา คลี่แขวนบนผนัง “นี่คือภาพม้าวิ่งของจางหมิงจือแห่งยุคอวี๋ ฝีแปรงประณีต สงวนท่าที เป็นหนึ่งในสามจิตรกรเอกแห่งยุคอวี๋”
เจียงเฮ่าพยักหน้า แล้วมองดูอย่างละเอียด
หลังจากดูครู่หนึ่ง เขาก็ให้พนักงานเก็บ
ไม่ใช่ไม่อยากซื้อ แค่เงินไม่พอ ภาพนี้เขารู้ดี ราคาเริ่มต้นขั้นต่ำก็สองล้าน
ในมือเขามีแค่ห้าแสน ยังห่างอีกมาก
พนักงานหยิบออกมาอีกหลายภาพ เขาก็ให้เก็บคืนเพราะราคาสูง
“นี่คือภาพต้นสนเขียว เป็นผลงานของจางกู่หยาง จิตรกรยุคอู๋...” พนักงานยังคงแนะนำ