หลังจากออกมาจากบ้านของอวี๋ลี่ หวังเยี่ยนก็มองเจียงเฮ่าด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสงสัย พลางถามว่า “พี่เฮ่า บอกฉันได้ไหมว่า ตั้งแต่พี่ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไป ช่วงหลายปีมานี้พี่เจออะไรมาบ้าง”
ตอนนี้เธอรู้สึกสงสัยในตัวเจียงเฮ่าเป็นอย่างมาก
แม้แต่โจวจี้ย่วน ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนชื่อดังแห่งฮั่นหนานยังรักษาไม่ได้ แต่กลับถูกเจียงเฮ่ารักษาให้หายได้ง่ายดายเพียงไม่กี่ที
เธออยากรู้เหลือเกินว่าเจียงเฮ่าได้เรียนวิชาแพทย์มาจากอาจารย์ผู้วิเศษที่ไหน
เจียงเฮ่าจะไม่รู้ความคิดของหวังเยี่ยนได้อย่างไร เขายิ้มเล็กน้อย “ผมเคยบอกไปแล้วว่า หลังจากออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ผมก็ฝึกวรยุทธ์กับอาจารย์อยู่หลายปี จากนั้นก็ไปทำงานที่ต่างประเทศอีกหลายปี ตอนนี้เพิ่งกลับประเทศ”
คำพูดนี้ก็ไม่ได้โกหก เป็นความจริงทั้งสิ้น
การเป็นนักฆ่าในองค์กรหมาป่า ก็คล้ายๆ กับการทำงานทั่วไป เพียงแต่ต่างกันที่ประเภทงานเท่านั้น
แม้หวังเยี่ยนจะครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวเจียงเฮ่า
รักษาโรคที่แม้แต่โจวจี้ย่วนยังรักษาไม่ได้ หากเรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป รับรองว่าจะสร้างความฮือฮาในฮั่นหนานได้ระดับหนึ่ง
…………
เจียงเฮ่าตั้งใจจะไปนอนที่โรงแรมสักคืน พรุ่งนี้จัดการเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเสร็จแล้ว ก็จะไปที่ทะเลสาบจื่อหยางเพื่อไปพบกับจั๋วอวิ๋นไป๋ตามที่อาจารย์สั่ง
แต่พอหวังเยี่ยนรู้ว่าเจียงเฮ่าจะไปพักโรงแรม เธอก็ไม่ยอมเด็ดขาด รั้งตัวเขาให้ไปค้างที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนได้
จนใจ เขาจึงต้องตามหวังเยี่ยนไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
………………
หลังจากค้างคืนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น หนุ่มผมเหลืองก็โทรหาหวังเยี่ยน บอกให้เจียงเฮ่าไปพบกับพี่สามที่ภัตตาคารเทียนหยาง