เมื่อคำพูดของบรรพบุรุษตระกูลอวี๋จบลง ไม่เพียงแต่เจียงเฮ่าจะมองบรรพบุรุษตระกูลอวี๋ด้วยสีหน้าตื่นเต้น ลู่เส้าโหยวที่อยู่ด้านข้างก็มองด้วยสีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กัน
มีคนเคยเข้าไปในโลกแห่งตำนาน พวกเขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร!
"ที่ท่านพูดเป็นความจริงหรือไม่ บรรพบุรุษตระกูลไป๋เคยเข้าไปในแดนเมฆาจริง ๆ หรือ?" เจียงเฮ่ารีบถามอย่างอดใจไม่ไหว
บรรพบุรุษตระกูลอวี๋พยักหน้า: "จริงแท้แน่นอน ข้ามิได้ปิดบังหรือโอ้อวดแม้แต่น้อย!"
"ตกลง ข้าขอพบบรรพบุรุษตระกูลไป๋!" เจียงเฮ่ากล่าว
บรรพบุรุษตระกูลอวี๋หันไปมองลู่เส้าโหยว เขาต้องได้รับการพยักหน้าจากลู่เส้าโหยวก่อน
"ชั่วคราวนี้ ข้าจะไม่ล้างแค้นตระกูลอวี๋ของพวกเจ้า!" ลู่เส้าโหยวกล่าว
"ข้าไม่ต้องการแค่ชั่วคราว แต่ต้องการให้เป็นตลอดไป!" บรรพบุรุษตระกูลอวี๋กล่าว
น้ำเสียงของลู่เส้าโหยวเย็นเยียบ: "ความแค้นของตระกูล ไม่มีวันอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้ จะให้ข้าล้มเลิกการล้างแค้นให้ตระกูล เจ้าฝันไปเถอะ!"
บรรพบุรุษตระกูลอวี๋มองไปที่เจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าส่ายหน้า: "ข้าทำไม่ได้หรอก!"
บรรพบุรุษตระกูลอวี๋ครุ่นคิดอยู่นาน จากนั้นมองลู่เส้าโหยวถามว่า: "ที่ว่า ชั่วคราว นั้นนานแค่ไหน?"
"สามปี!" ลู่เส้าโหยวกล่าว
"สิบปี!" บรรพบุรุษตระกูลอวี๋กล่าวช้า ๆ
"พวกเราฆ่าพวกเจ้าได้ แล้วบังคับให้บรรพบุรุษตระกูลไป๋สารภาพ" ลู่เส้าโหยวหัวเราะเย็น
"ข้ากับปั๋วอันเป็นสหายสนิท หากพวกเจ้าฆ่าข้า คิดว่าปั๋วอันจะยอมให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย ไขข้อข้องใจให้พวกเจ้าอย่างละเอียด บอกความลับที่แท้จริงของแดนเมฆาแก่พวกเจ้าหรือ?" บรรพบุรุษตระกูลอวี๋กล่าวอย่างเย็นชา
ลู่เส้าโหยวขมวดคิ้วทันที