"อยู่ปากงูจะพูดจาพล่อย ๆ ไม่ได้นะ เดี๋ยวจะหาเรื่องใส่ตัวเอา" เหมาเจี๋ยเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าระมัดระวัง
เจียงเฮ่าแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ "หาเรื่องอะไร?"
"พอเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ ๆ จะพูดคุยกันได้ พวกเราหาที่เงียบ ๆ กินข้าว แล้วค่อยคุยกันดีกว่า" เหมาเจี๋ยพูดจบก็ดึงเจียงเฮ่าออกจากร้านอินเทอร์เน็ต เข้าไปในร้านอาหารใกล้ ๆ แห่งหนึ่ง
"พี่เจียง ตัวคนเดียวมาที่ปากงูเตรียมจะทำอะไรน่ะ?" เหมาเจี๋ยถามด้วยความสงสัย
เจียงเฮ่าหาข้ออ้างส่ง ๆ "หาเงินน่ะสิ! ครอบครัวผมค่อนข้างยากจน ตอนนี้จำเป็นต้องหาเงินให้ได้ ได้ยินว่าธุรกิจคอลเซ็นเตอร์หลอกลวงหาเงินได้ดี ก็เลยอยากลองเข้าไปดู"
เหมาเจี๋ยอึ้งไปทันที เขาไม่ค่อยเจอใครที่สมัครใจจะไปทำงานในบริษัทคอลเซ็นเตอร์หลอกลวง
ครู่หนึ่งผ่านไป เหมาเจี๋ยปลอบว่า "น้องเอ๋ย ทางหาเงินมีตั้งมากมาย จะต้องไปทำงานในบริษัทคอลเซ็นเตอร์หลอกลวงทำไมกัน บริษัทแบบนั้นมันก็เหมือนคุกนั่นแหละ เข้าไปแล้วออกมายากนะ ยิ่งไปกว่านั้นบริษัทคอลเซ็นเตอร์หลอกลวงก็พึ่งพาค่าคอมมิชชั่นจากผลงานล้วน ๆ ถ้านายไม่มีผลงาน ไม่เพียงหาเงินไม่ได้ ยังต้องโดนทำร้ายอีก"
"อย่างนั้นเหรอ!"
เจียงเฮ่าอยากจะบอกว่าต่อให้ต้องโดนทำร้ายผมก็จะเข้า แต่ถ้าพูดแบบนั้นจริง ๆ อีกฝ่ายต้องเข้าใจผิดคิดว่าเป็นโรคประสาทหรือมีจุดประสงค์อื่นแน่ ดังนั้นจึงพักไว้ก่อน เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง
"ผมมีช่องทางอยู่ แม้จะไม่ทำให้นายร่ำรวยมหาศาล แต่อย่างน้อยก็ทำให้นายหาเงินได้เป็นแสนเป็นสองแสนต่อปีโดยไม่มีปัญหา อยู่ที่ว่านายกล้าทำหรือเปล่า!" เหมาเจี๋ยถามด้วยสีหน้าลึกลับ
"ช่องทางอะไร?" เจียงเฮ่าถามอย่างสงสัย
"ทำงานให้พี่ใหญ่ของผม!" เหมาเจี๋ยทำสีหน้าภาคภูมิแล้วพูดต่อ "พี่ใหญ่ของผมกับท่านหงเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน ในหล่งหนานรู้จักคนทุกชนชั้น ทำงานกับพี่ใหญ่ของผมอนาคตไกลแน่นอน"
"ก่อนหน้านี้นายอยากถามผมเกี่ยวกับบริษัทโทร...คมนาคมที่ใหญ่ที่สุดในหล่งหนานอยู่ที่ไหนไม่ใช่เหรอ? ผมบอกให้นะ พี่ใหญ่ของผมก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทโทรคมนาคมนั้น แม้ว่าสัดส่วนหุ้นจะไม่มาก แต่หนึ่งปีได้ส่วนแบ่งหลายล้านก็ไม่มีปัญหา"