เมื่อเห็นโจวฉางเซิงเดินมาที่โต๊ะ 20 ทุกคนที่โต๊ะ 20 นอกจากเจียงเฮ่าแล้ว ต่างลุกขึ้นยืน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ต้อนรับการมาถึงของโจวฉางเซิง
แขกผู้โดดเดี่ยวที่โต๊ะ 20 นึกว่าโจวฉางเซิงมาเชิญเขาเปลี่ยนโต๊ะ ใบหน้าอดไม่ได้ที่จะปรากฏความยินดี
เขามีความเห็นกับคนตระกูลเฟิงที่นั่งรวมกันมานานแล้ว
“เฮ่าจื่อ!” เฟิงวั่นหมิงที่ยืนขึ้นก่อนแล้ว เอามือดันเจียงเฮ่า บอกให้เขารีบลุกขึ้น
แต่เจียงเฮ่ามองเฟิงวั่นหมิงด้วยสีหน้างุนงง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ลุงเฟิง มีอะไรหรือครับ?”
“ผู้อาวุโสโจวมาแล้ว!” เฟิงวั่นหมิงเตือนเบาๆ
“โอ้!”
ไม่คิดว่าเจียงเฮ่าพยักหน้า แต่ยังคงไม่ลุกขึ้น
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้มารยาท เพียงแต่เขาคิดว่าโจวฉางเซิงยังมาไม่ถึงเบื้องหน้า ทั้งยังไม่แน่ว่ามาหาใคร ทำไมต้องลุกขึ้นก่อน? การกระทำที่ประจบสอพลอเช่นนี้ เขาดูถูกอย่างยิ่ง
สถานะของเขาเป็นลูกเขยตระกูลเฟิงก็จริง แต่สถานะที่แท้จริงของเขาคือราชาหมาป่า จะให้เขาลุกขึ้นต้อนรับการมาถึงของโจวฉางเซิง นั่นเป็นเรื่องตลกสิ้นดี
ทุกคนที่โต๊ะ 20 มองเจียงเฮ่าด้วยสายตาดูถูก พวกเขาล้วนคิดว่าเจียงเฮ่าไม่มีหัวคิดเลยสักนิด อีกไม่นานต้องทำให้โจวฉางเซิงไม่พอใจแน่
สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ โจวฉางเซิงเพียงพยักหน้าให้คนอื่นแล้ว ก็มาหยุดตรงหน้าเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าถึงค่อยๆ ลุกขึ้นในตอนนี้
สำหรับโจวฉางเซิง เขายังมีความรู้สึกดีอยู่บ้าง เพราะอีกฝ่ายให้ภาพวาดแก่เขา ทั้งคืนเงินค่าภาพวาดให้ทั้งหมด อย่างน้อยเขาก็จะให้ความเคารพแก่โจวฉางเซิง
“ผู้อาวุโสโจว มีธุระอะไรหรือ?” เจียงเฮ่าสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย