“คุณเป็น... ราชาหมาป่าจริง ๆ เหรอ?” ฟานซีมองเจียงเฮ่าด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เจียงเฮ่ากล่าวว่า “ข้าบอกพวกเจ้าไปนานแล้วว่าข้าเป็นใคร แต่พวกเจ้าไม่เพียงไม่เชื่อ ยังบอกว่าข้าโม้ จะให้ทำอย่างไรได้เล่า”
ฟานซีพลันส่ายหน้าอีกครั้ง “แต่พลังต่อสู้ของราชาหมาป่าไม่ได้แข็งแกร่งเช่นท่าน!”
เขาเคยสืบค้นข้อมูลทั้งหมดของราชาหมาป่ามาก่อน และทำการเปรียบเทียบประเมินพลังต่อสู้ของเขาอย่างครอบคลุม
ผลสรุปว่า ความแข็งแกร่งของราชาหมาป่าอาจเหนือกว่าเขาเล็กน้อย หรืออาจจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับเขา
แต่เมื่อครู่ที่อีกฝ่ายจัดการนิโคลา พลังต่อสู้ที่แสดงออกมา ไม่ใช่แค่เหนือกว่าเขาเพียงน้อยนิด แต่กลับแข็งแกร่งกว่ากันมากนัก
ฟานซีรู้ตัวเองดี มิได้ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังวิ่งตรงไปยังหน้าต่างด้านหนึ่ง
เขาระเบิดพลังปราณทั้งหมด ความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด
“เมื่อเจ้าคิดหนีทางหน้าต่าง เช่นนั้นข้าจะส่งเจ้าสักหน่อย!”
เจียงเฮ่าพูดจบ ก็ก้าวเท้าเดียวพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าฟานซีหลายช่วงตัว
เมื่อรู้สึกถึงเจียงเฮ่าที่ค่อย ๆ กระชับระยะห่างด้านหลัง ฟานซีสีหน้าตื่นตระหนก เร่งเร้าขาทั้งสองข้างวิ่งไม่คิดชีวิต ได้แต่โทษพ่อแม่ที่มีขาให้แค่สองข้าง
เมื่อมาถึงด้านหลังของฟานซี เจียงเฮ่าเตะหนึ่งทีใส่แผ่นหลังของฟานซี
ตู้ม!
พร้อมกับเลือดสดที่ฟานซีพ่นออกมา ร่างกายประหนึ่งลูกกระสุนปืนใหญ่ พุ่งทะลุหน้าต่าง หลุดลอยออกไปนอกหน้าต่าง
เจียงเฮ่าที่ตามมาติด ๆ กระโดดข้ามหน้าต่างที่ถูกฟานซีพุ่งชนแตก ติดตามฟานซีออกมายังนอกบ้าน
การเตะครานี้ทำให้ฟานซีบาดเจ็บไม่น้อย
ฟานซีล้วงเม็ดยานิรนามจากในอกโยนเข้าปาก แอบหมุนเวียนพลังปราณให้เม็ดยาถูกย่อยอย่างรวดเร็ว