เจียงเฮ่าหันมองคาร์ล "กุญแจดอกนั้นอยู่ที่เจ้ารึเปล่า"
"ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ข้าหรอก ข้าซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในค่ายทหาร" คาร์ลกล่าว
วัสดุของกุญแจพิเศษ คาร์ลนับถือเป็นเครื่องรางนำโชค แขวนไว้ที่หน้าอกตลอดปี แค่เจียงเฮ่าไม่มีตาทะลุ มองไม่เห็นภายใต้เสื้อผ้าคาร์ล
"มีคำถามอะไรก็ถามมาเร็วเข้า" เจียงเฮ่าสีหน้าเย็นชา
คาร์ลกระแอมเสียงทุ้ม ถามเนิบนาบ "ทำไมเจ้าถึงช่วยหมาป่าสังหารผู้อาวุโสอนุกรของข้า ดูเหมือนองค์กรซาตานของข้าจะไม่มีเหตุให้ต้องเป็นศัตรูกับท่านเลย"
แม้คำถามนี้จะเอาไว้ถ่วงเวลา แต่เขาก็อยากรู้จริงๆ
เจียงเฮ่าหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะมาบีบแตก แล้วสะบัดมือ เศษแก้วกระจายดุจดอกไม้โปรยปรายของนางฟ้า
ตามด้วยเสียง 'เปรี๊ยะ' ดังขึ้นเรื่อยๆ กล้องวงจรปิดทั้งหมดในห้องใต้ดินถูกเศษแก้วยิงกระจุย
เจียงเฮ่าจึงมองคาร์ล กล่าวช้าๆ "ข้าคือคนของหมาป่า ซาตานของเจ้าแย่งเหมืองทององค์กรข้า จะสังหารสมาชิกหมาป่าของข้า ข้าสังหารผู้อาวุโสซาตานของเจ้า มีปัญหาอะไร"
"เจ้าเป็นคนของหมาป่า เป็นไปไม่ได้" คาร์ลเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "ในหมาป่าไม่มีผู้แข็งแกร่งอย่างเจ้าเด็ดขาด หากมี องค์กรซาตานของข้าก็ไม่กล้าเป็นศัตรูกับหมาป่า กองกำลังอื่นในโลกมืดก็ไม่กล้ากดขี่รังแกหมาป่าเช่นกัน"
"ข้าคือราชาหมาป่า" เจียงเฮ่าเปล่งถ้อยคำสี่คำออกมาช้าๆ
"ราชาหมาป่าเป็นแค่นักยุทธ์ระดับ A แต่เจ้า..." คาร์ลพูดถึงตรงนี้ สองตาพลันเบิกกว้าง "เจ้าคือราชาหมาป่าคนก่อน ไม่ใช่ ราชาหมาป่าคนก่อนถูกผีเสื้อดำประกาศสิ้นชีพแล้ว เจ้าไม่มีทางเป็นราชาหมาป่า...คนก่อน"
เห็นเจียงเฮ่ายิ้มเยาะเงียบงัน คาร์ลเต็มไปด้วยความตกตะลึง "เจ้าเป็นราชาหมาป่า...คนก่อนจริงๆ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่ตาย" พูดถึงตอนท้าย เขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ระเบิดรุนแรงขนาดนั้น กลับระเบิดไม่ตายเจ้า โชคดีจริงๆ"