หลิวหมิงซานเผยรอยยิ้ม เขาไม่เชื่อว่าเจียงเฮ่าจะหลบกระสุนสไนเปอร์ทั้งสามนัดได้
แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็แข็งค้าง
เขาเห็นเจียงเฮ่าเพียงสะบัดมือ ก็คว้ากระสุนสไนเปอร์สามนัดที่จ่อเข้าศีรษะไว้ในมือ แล้วสะบัดออกไป กระสุนวิ่งย้อนกลับตามทางเดิม พุ่งใส่พลซุ่มยิงสามคนที่ซ่อนอยู่บนตึก
เสียงทึบดังขึ้นสามครั้ง พลซุ่มยิงทั้งสามที่หมอบนิ่งถูกกระสุนของตัวเองเจาะศีรษะแตก ดับชีพในพริบตา
"คุณเป็นคนหรือผีกันแน่" หลิวหมิงซานชี้หน้าเจียงเฮ่าด้วยความหวาดกลัว
ขาทั้งสองข้างของเขาไม่ฟังคำสั่ง สั่นระริกเหมือนปั่นฝ้าย
เจียงเฮ่าถึงได้หันกายกลับมา จ้องหน้าหลิวหมิงซานนิ่งเฉย "เดิมทีฉันไม่อยากฆ่าคุณ แต่คุณน่ะเปิดฉากยิงฉันก่อน ก็อย่ามาโทษฉันเลย" พูดจบก็ก้าวเท้าเดินไปหาหลิวหมิงซาน
เห็นเจียงเฮ่าจะมาฆ่าตัว หลิวหมิงซานตะโกนด้วยความหวาดกลัว "ใครก็ได้ เข้ามาห้ามมันเร็ว!"
เสียงของหลิวหมิงซานเพิ่งขาดลง คนของสมาคมจระเข้กว่าสิบคนก็กรูกันพรวดเข้ามาจากนอกห้อง
คนพวกนี้ก็เห็นกับตาว่าเจียงเฮ่าแข็งแกร่งเพียงใด แต่หัวหน้าสมาคมออกปากสั่ง พวกเขาจึงจำต้องออกมา
แต่ยังไม่ทันเข้าประชิดตัว หมัดที่ราวกับภาพมายาของเจียงเฮ่าก็ร่วงใส่ร่างพวกเขาทีละคนๆ
คนพวกนี้จะทนรับหมัดของเจียงเฮ่าซักหนึ่งหมัดได้อย่างไร ชั่วพริบตากว่าสิบคนก็ตายไปต่อเนื่องกัน
ฆ่าคนไปกว่าสิบคน เจียงเฮ่าใช้เวลาเพียงไม่ถึงสามวินาที
หลิวหมิงซานยังอยากเรียกคนมาช่วยตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก เจียงเฮ่าก็พุ่งตัวออกดั่งสายฟ้าแลบ ภายใต้แววตาตื่นตระหนกของหลิวหมิงซาน เจียงเฮ่าเริ่มลงมือสังหารอย่างบ้าคลั่งทั้งข้างในและนอกคฤหาสน์
เพียงไม่กี่อึดใจ ทุกคนถูกเชือดสิ้นซาก บัดนี้ภายในคฤหาสน์ทั้งหลังเหลือเพียงหลิวหมิงซานกับซุนไป๋เฮ่อเท่านั้น