ด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์ สำนักงานใหญ่ของจินเผิงจึงตั้งอยู่ที่ซีโจว ห่างจากกุยเต๋อเทียนหยูไม่ไกลนัก ทั้งสองฝ่ายจึงแข่งขันกันโดยตรง
หัวหน้าฝ่ายการตลาดมองรายงานที่ลูกทีมส่งมา ก็ทำได้เพียงสีหน้าฉุนเฉียว เทียนหยูมีพลังผลิตภัณฑ์แข็งแกร่ง สินค้าของตัวเองขายสู้เขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมหัวหน้าถึงโยนความผิดมาให้เขา โดยไม่ไปตำหนิฝ่ายออกแบบและฝ่ายวิจัย
ช่างน่าเซ็งจริงๆ! เรื่องแบบนี้ฉันไม่รับผิดชอบหรอก!
หัวหน้าฝ่ายการตลาดเลือกที่จะปล่อยวาง "ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ? ต้นทุนก็อยู่ตรงนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปแข่งด้วยการลดราคาอย่างเดียว ต้องอาศัยการพัฒนาผลิตภัณฑ์เพื่อยกระดับสินค้าต่างหากล่ะ"
เขาวางแผนไว้ว่าพอกลับไปจะปัดความรับผิดชอบนี้ให้ฝ่ายออกแบบและฝ่ายวิจัย
......
บนจอโปรเจกเตอร์ในห้องประชุม สวีเฉินวางรูปภาพหนึ่งไว้ เป็นรถสามล้อเก่าๆ คันหนึ่ง ในกระบะท้ายเต็มไปด้วยธัญพืช ข้างๆ ยืนชาวนาผิวคล้ำคนหนึ่ง
"รูปนี้ผมเสิร์ชมาจากอินเทอร์เน็ต" สวีเฉินชี้ไปที่รูปภาพ "เทียนหยูเราทำรถสามล้อมาเยอะแยะ แล้วเราขายอะไรกันแน่?"
ไม่มีใครตอบ
สวีเฉินตอบเอง "คือเครื่องมือ เป็นเครื่องมือหาเลี้ยงชีพของชาวนา และเป็นยานพาหนะสำหรับเดินทางของครัวเรือนในชนบท"
เขาสลับไปยังรูปถัดไป — รถสามล้อบรรทุกของใช้ในบ้านรุ่นปัจจุบันของเทียนหยู
"รถรุ่นนี้ช่วยให้เราทำเงินได้หลายสิบล้าน แต่ทุกท่าน ลองดูด้วยตาตัวเองสิ มันน่าเกลียดไหม?"
มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านล่าง
สวีเฉินก็หัวเราะตาม "เทียบกับรถบรรทุกของยาดี้และไอเม่แล้ว เราก็เหมือนกัน ครึ่งปอนด์ครึ่งตำลึง อย่าได้ว่าใครเลย แต่ปัญหาคือ ตอนนี้เรามีความสามารถที่จะทำได้ดีกว่านี้ ทำไมเราถึงไม่ทำล่ะ?"