โจวเฉิงเซวียนรู้ดีว่าความหมายของสวีเฉินนั้นชัดเจน—รถสี่ล้อขนาดเล็กต้องทำ และต้องทำออกมาเป็นเอกลักษณ์ของเทียนหยูเอง ไม่ใช่เลียนแบบรถผู้สูงวัยที่มีอยู่ทั่วไปในท้องตลาด
หนึ่ง หาคน การจะทำรถสี่ล้อต้องใช้คนที่ถนัดงานสี่ล้อ วิศวกรรถสามล้อรับมือไม่ได้
สอง ออกแบบ สวีเฉินเข้มงวดเรื่องความสวยงาม รถสามล้อมีเกาเฟิงดูแล ส่วนรถสี่ล้อต้องหาคนที่เชี่ยวชาญกว่า
สาม เทคโนโลยี มอเตอร์สามารถดัดแปลงจากแผนงานที่สมบูรณ์ของรถสามล้อได้ แต่ระบบแชสซีต้องสร้างใหม่ทั้งหมด ไม่สามารถนำแชสซีรถสามล้อมาดัดแปลงเอาได้
โจวเฉิงเซวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขหนึ่ง
"ว่าไงเหล่า จาง ผมโจวเฉิงเซวียน นายอยู่ที่เราติงเป็นยังไงบ้าง?"
ปลายสายคือจางหมิงหยวน คนท้องถิ่นกุยเต๋อ ทำงานที่เราติงมาห้าปี รับผิดชอบพัฒนาแชสซีรถไฟฟ้าสี่ล้อ โจวเฉิงเซวียนเคยติดต่อเขามาก่อน แต่ยังตกลงกันไม่ได้
"คุณโจว? นึกไม่ถึงว่าคุณจะโทรหาผม" น้ำเสียงของจางหมิงหยวนแฝงความแปลกใจ
"อยากกลับบ้านไหม? เทียนหยูกำลังจะเปิดโปรเจกต์รถสี่ล้อ นายมาเป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิค เงินเดือนสองเท่า"
ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที
"คุณโจว ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ?"
"ฉันเคยล้อเล่นกับนายเมื่อไหร่?" โจวเฉิงเซวียนพูดอย่างจริงจัง "นายมา เส้นทางเทคนิคนายเป็นคนกำหนด ทีมนายเป็นคนจัด ฉันขอแค่ผลลัพธ์"
จางหมิงหยวนเงียบไปอีกครู่ "คุณโจว ตอนนี้โปรเจกต์ที่ผมทำอยู่ยังไม่เสร็จ เร็วที่สุดก็ต้องอีกเดือนหนึ่ง"
"หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือน ฉันรอได้ เงินเดือนนายเปิดมาเลย"
"เงินเดือน... สี่แสน?"
โจวเฉิงเซวียนคิดในใจ ตัวเลขนี้ในกุยเต๋อถือว่าสูงลิ่วแน่นอน แต่คุ้มค่า
"ได้ นายกลับมาสัมภาษณ์เมื่อไหร่ได้?"
"ไม่ต้องสัมภาษณ์แล้วครับ คุณโจวพูดได้เลย ผมจะกลับไปลาออกปลายเดือน เดือนหน้าเข้าทำงานทันที"