ในออฟฟิศ ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากำลังจ้องคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอย่างตั้งใจ
ได้ยินเสียงของสวีเฉิน หลี่อี้เหิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย ตอบกลับอย่างไม่พอใจ "เหล่าหลี่น่ะหรือที่แกจะเรียกได้"
"ตอนนั้นพ่อแกยังไม่เคยเรียกฉันแบบนั้นเลย ไร้มารยาท!"
"ก็เพื่อความสนิทสนมไงครับ!" สวีเฉินยิ้มแหย ๆ เข้าไปข้างหลังหลี่อี้เหิง วางมือลงบนไหล่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนวดเบา ๆ "ลุงหลี่ ครั้งนี้ผมมีธุระสำคัญจริง ๆ ครับ!"
"เฮ้ นึกว่าไงทำไมตอนสายแกถึงจริงจังซะขนาดนั้น ที่แท้ก็มาดักรอฉันอยู่นี่เอง!" หลี่อี้เหิงวางงานในมือ แล้วปัดมือสวีเฉินออกเหมือนปัดแมลงวัน
ลุกขึ้นยืน รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จิบไปพลางถามสวีเฉินว่า "เอาน่า บอกมาว่าเรื่องอะไรที่ทำให้คุณสวีต้องลงมือมาด้วยตัวเอง"
สวีเฉินหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นให้หลี่อี้เหิง "ลุงหลี่ เรื่องใหญ่ที่สุดเลยครับ! เกี่ยวกับความอยู่รอดของเทียนหยู!"
"เฮ้ย หนักขนาดนั้นเลยเหรอ?" หลี่อี้เหิงสูดลมหายใจเข้าลึก สีหน้าแปลกใจ รับเอกสารมา
"ใช่ครับ ลุงหลี่! ยาดี้กับไอเม่ลดราคาสู้กันจนเลือดตาแทบกระเด็น สู้กันจนแทบจะไม่มีชิ้นดี พวกเราบริษัทเล็ก ๆ แทบจะแตกสลายตามไปด้วย!"
หลี่อี้เหิงพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วย ช่วงนี้หัวเรือใหญ่ในวงการรถไฟฟ้าต่างก็ลดราคากันทั้งนั้น"
"แต่เรื่องนี้มาหาฉันก็ไม่...มี—" คำว่า "มี" สุดท้ายติดอยู่ในลำคอ หลี่อี้เหิงจ้องเอกสารในมือด้วยความประหลาดใจ พึมพำ "ระเบียบใหม่ของไปรษณีย์ ฉันไม่ทันสังเกตเลยนี่นา?"
อ่านเอกสารจบ หลี่อี้เหิงครุ่นคิด "แกอยากทำรถมอเตอร์ไซค์รับส่งพัสดุใช่ไหม? ใช่ไหม?"
"เฮ้ ลุงหลี่ท่านนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ!" สวีเฉินชูนิ้วโป้ง แสร้งทำสีหน้าตกตะลึง
"ไสหัวไปให้พ้น ไร้มารยาท!" หลี่อี้เหิงด่าแต่ก็หัวเราะ "ไม่คิดว่าแกจะเจอเส้นทางนี้ได้ หนูน้อยแกนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ! ว่าแต่ ต้องการให้ฉันช่วยอะไร?"
สวีเฉินหัวเราะแหะ ๆ พาหลี่อี้เหิงไปนั่งที่โซฟา รินชาร้อนให้ใหม่ แล้วพูด "ลุงหลี่ ผมมีข้อขอแค่สองข้อครับ!"
"หืม?" หลี่อี้เหิงจิบชา
"ข้อแรก ต้องการให้ลุงช่วยหาครูผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ด้านเทคนิคมาช่วยชี้แนะที่เทียนหยูในการพัฒนามอเตอร์เฉพาะสำหรับรถสามล้อไฟฟ้าส่งพัสดุ"
"เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ฉันรับปากแทนพวกเขาได้ แต่เรื่องค่าตอบแทน..." หลี่อี้เหิงพูดยังไม่ทันจบ
สวีเฉินรีบพูด "เรื่องค่าตอบแทนจะไม่ให้อาจารย์ของเราเสียเปรียบแน่นอนครับ!"
"ข้อสอง คือต้องการให้นักเรียนเก่ง ๆ ของลุงมาทำงานเป็นวิศวกรที่บริษัทผม รับรองเงินเดือนสูงสุด!"
ได้ยินแบบนี้ หลี่อี้เหิงลังเลอยู่บ้าง เพราะความคิดของนักเรียนเขาไม่สามารถควบคุมได้ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคน
คิดได้ดังนั้นจึงพูด "ความคิดของนักเรียนฉันก็ควบคุมไม่ได้ งั้นฉันแนะนำให้ก็แล้วกัน จะสำเร็จหรือไม่ก็แล้วแต่ตัวแก ฉันจะส่งเบอร์ติดต่อให้แก แล้วแกไปติดต่อด้วยตัวเอง ฉันจะแจ้งพวกเขาไว้เช่นกัน"
"ได้เลย! ช่วงเวลาสำคัญต้องพึ่งลุงนี่แหละ! สุดยอดมาก!" สวีเฉินยิ้มแฉล้มทันที เขารู้ว่าหากหลี่อี้เหิงพูดแบบนี้ เรื่องก็สำเร็จแล้ว
"พอแล้ว ฉันจะให้คนติดต่อแกเอง ไม่มีธุระก็ไสหัวไป อย่ามาขวางหูขวางตาฉัน!" น้ำเสียงหลี่อี้เหิงแม้จะดูรำคาญ แต่มุมปากที่เผลอยกขึ้นเล็กน้อยก็แสดงให้เห็นว่าคำพูดของสวีเฉินไม่ได้ไร้ผล
"ได้เลยครับ ผมไปล่ะ!"
มองดูเงาหลังของสวีเฉินจากไป หลี่อี้เหิงยิ้ม ในแววตาแวบหนึ่งของความคิดถึง หล้าสวี ลูกชายแกเหมือนแกจริง ๆ
...
สวีเฉินออกจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์กุยเต๋อ กลับมาที่เทียนหยู ท่องเที่ยว ตรงไปหาวิศวกรเฉียนฝ่ายวิจัยและพัฒนา บอกให้เขาเรียกคนในฝ่ายมาประชุมที่ห้องประชุมชั้นสาม
สิบนาทีต่อมา ในห้องประชุมมีวิศวกรนั่งอยู่ทั้งหมดหกคน สามคนรับผิดชอบมอเตอร์ สองคนรับผิดชอบระบบควบคุมอิเล็กทรอนิกส์ และเฉียนเองก็เป็นวิศวกรใหญ่
มองดูทุกคนในฝ่ายวิจัย สวีเฉินยิ้ม "ทุกคนคงรู้ทิศทางของบริษัทต่อไปแล้วใช่ไหม"
"รู้สิ ทำรถเฉพาะทางสำหรับส่งพัสดุ"
"ดี งั้นฉันไม่พูดน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง มีเรื่องเดียวที่จะเรียกทุกคนมา" สวีเฉินลากกระดานไวท์บอร์ดในห้องประชุม เขียนคำไม่กี่คำ
"มอเตอร์เฉพาะสำหรับส่งพัสดุ! เราจะทำแบบมืออาชีพ ให้ลูกค้าสัมผัสถึงความแตกต่างได้ทันที!" สวีเฉินพูดเสียงจริงจัง "และต้องการเวลาห้าวัน สร้างต้นแบบเครื่องแรก ให้ขึ้นรถทดสอบ!"
เห็นทุกคนสีหน้าลำบากใจ เฉียนอดพูดไม่ได้ "คุณสวี ห้าวันจะกระชั้นเกินไปไหม? แล้วจำนวนคนเราก็ไม่ค่อยพอ"
สวีเฉินโบกมือ "ไม่ต้องห่วง ฉันไปหาอาจารย์จากภาควิชาที่เกี่ยวข้องของมหาวิทยาลัยครุศาสตร์กุยเต๋อมาแล้ว จะมีนักศึกษาเป็นลูกมือให้ด้วย"
เฉียนได้ยินแล้วถอนหายใจโล่งอก "ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะครับ"
"อ้อ เฉียน คุณมีเพื่อนที่ออกแบบแชสซีบ้างไหม? ทั้งสามล้อและสี่ล้อก็ได้ ตอนนี้บริษัทเรากำลังหาคนในส่วนนี้อยู่" สวีเฉินเอ่ยขึ้น
"ออกแบบแชสซี..." เฉียนเอามือลูบคาง แววตาครุ่นคิด "เอ๊ะ ดูเหมือนจะมีอยู่บ้างจริง ๆ!"
"เยี่ยมมาก! ช่วยถามให้หน่อยว่ามีแผนจะย้ายงานไหม ค่าตอบแทนเป็นพิเศษ!"
"ได้ครับ เดี๋ยวผมช่วยคุณสวีถามให้" เฉียนตอบตกลงอย่างร่าเริง
สั่งงานรายละเอียดบางอย่างแล้ว สวีเฉินก็ปล่อยให้พวกเขากลับไป นั่งบนเก้าอี้ ความคิดไหลเวียนไม่หยุด
ตอนนี้ทั้งบริษัทเทียนหยูกำลังทำรถไฟฟ้าส่งพัสดุ รถไฟฟ้าส่งพัสดุก็เป็นเพียงหนึ่งในประเภทรถสามล้อไฟฟ้าเฉพาะทาง รถเฉพาะทางแบบนี้ เท่าที่สวีเฉินรู้ก็มีหลายประเภท
เช่น รถขยะ รถกวาดถนน รถบรรทุกแผ่นเรียบ รถลาดตระเวน รถชมวิว ที่เห็นได้ทั่วไป ฯลฯ รถเฉพาะทางมีความต้องการสูงทั่วโลก
ตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่มีโรงงานไหนทำเฉพาะทางด้านนี้ ลูกค้าหาเข้ามา ก็ผลิตตามสั่งให้เสร็จ ๆ ไป
งั้นก็ตั้งเป้าเล็ก ๆ ก่อน: เป็นเจ้าแห่งวงการรถเฉพาะทางให้ได้
แต่เรื่องนี้ทำให้เขานึกขึ้นได้ — รถสามล้อเยอะแยะขนาดนี้ จะใช้แชสซีร่วมกันได้ไหม? ช่วงท้ายสามารถปรับเปลี่ยนโมดูลตามรุ่นรถแต่ละแบบได้
จะได้ลดต้นทุนสายการผลิตและการผลิตตามสั่งลงได้มาก
เขาพาความคิดนี้ออกจากห้องประชุม มาถึงหน้าห้องทำงานของโจวเฉิงเซวียน
เคาะประตู ได้ยินเสียงตอบรับจากในห้อง สวีเฉินก็ผลักประตูเข้าไป
โจวเฉิงเซวียนกำลังเตรียมเอกสารสำหรับกู้เงิน เงยหน้ามาเห็นเป็นสวีเฉิน ก็ยิ้ม "คุณสวี กำลังจะไปหาคุณพอดีเลย"
"ฉันเพิ่งคุยกับคนธนาคารจงหยวนมา ปีนี้ธนาคารเขามีโครงการสนับสนุนสินเชื่อสำหรับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ด้วยความแข็งแกร่งของบริษัทเราและนโยบายสนับสนุนของรัฐ กู้ได้ประมาณแปดล้าน"
"ประมาณปลายเดือนมีนาคมเงินจะเข้าบัญชีทั้งหมด"
"จริงเหรอ? ดีมาก! ปัญหาเรื่องเงินทุนก็แก้ได้ด้วย!" สวีเฉินดีใจ "เดิมทีคิดว่าจะกู้ได้แค่สามสี่ล้าน ไม่คิดว่าจะได้แปดล้าน"
เงินทุนก็จะได้เหลือเฟือมากขึ้น ช่วยเหลือแผนการของเขาในภายหลังได้มาก
"มีเงินทุนมากขนาดนี้ ก็จ้างคนเก่ง ๆ เพิ่มอีกหน่อย เลือกนักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่เป็นพิเศษ!"
"นักศึกษาใหม่?" โจวเฉิงเซวียนถูกคำพูดของสวีเฉินทำให้งง ทำไมไม่จ้างวิศวกรที่มีประสบการณ์ล่ะ?
แต่ในฐานะผู้จัดการทั่วไปที่เก่งกาจ โจวเฉิงเซวียนรู้ดีว่าเจ้านายพูดอะไรก็ต้องทำตามนั้น จึงตอบรับทันที "ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกฝ่ายบุคคลให้"
...
มหาวิทยาลัยครุศาสตร์กุยเต๋อ หลังจากสวีเฉินจากไป หลี่อี้เหิงเรียกหัวหน้าภาควิชาต่าง ๆ ของคณะวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และไฟฟ้ามา — หัวหน้าภาควิชาเหล่านี้ก็เป็นอาจารย์ในแต่ละสาขาเช่นกัน
บอกข้อมูลพื้นฐานของเทียนหยู ท่องเที่ยว และค่าตอบแทน
ให้แต่ละคนแนะนำนักศึกษาปีสี่ที่กำลังจะจบการศึกษา แจ้งให้อาจารย์ที่ปรึกษาทราบ ให้นักศึกษาที่สนใจติดต่อฝ่ายบุคคลของเทียนหยู ท่องเที่ยว
คณบดีออกปากเองแล้ว หัวหน้าภาควิชาใครจะกล้าละเลย? จัดการเรื่องเสร็จทันที
—
"เทียนหยู ท่องเที่ยวอะไรกัน ไม่เคยได้ยินมาก่อน หมาไม่ทำ!" เฉินอี้เฟินได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ที่ปรึกษาโดยไม่คาดคิด บอกว่าแนะนำให้ไปฝึกงานที่เทียนหยู ท่องเที่ยว และรับประกันการบรรจุเป็นพนักงาน
แต่เทียนหยู ท่องเที่ยว เขาไม่เคยได้ยินชื่อเสียงมาก่อน เขาตั้งใจจะไปเป็นวิศวกรที่ไอเม่แล้ว
"ดูสิ รีบร้อนอะไรกัน ฟังฉันพูดให้จบก่อน" อาจารย์ที่ปรึกษาปลายสายพูดอย่างจนใจ "ทางเทียนหยู ท่องเที่ยวบอกว่าเป็นตำแหน่งวิจัยและพัฒนาชุดแบตเตอรี่ มอเตอร์ และระบบควบคุม ช่วงฝึกงานเดือนละสามพันแปดร้อย บรรจุแล้วสี่พันแปดร้อย รวมค่าที่พักและอาหาร ประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพครบ"
เฉินอี้เฟินตบโต๊ะทันที "หมาไม่ทำ—ผมทำ! อาจารย์ อาจารย์ที่ผมรักที่สุด ขอให้ผมได้ไปเถอะนะครับ!"
...