บ่ายวันรุ่งขึ้น สวีเฉินพาผู้ช่วยมาถึงหน้าประตูสำนักงานที่เทียนหยวนซอฟต์แวร์เช่าไว้อย่างตรงเวลา
ประตูเปิดออก กลิ่นอายของคาเฟอีน กลิ่นเหงื่อของหนุ่มสาว และคลื่นเสียงการถกเถียงทางเทคนิคอย่างดุเดือดก็พุ่งปะทะเข้ามา
ออฟฟิศเป็นแบบเปิดโล่ง ผู้คนสามสิบกว่าเบียดกันอยู่ หน้าคอมมีทั้งบอร์ดพัฒนาต้นแบบ สายไฟ และซองขนมขบเคี้ยว บนไวท์บอร์ดเต็มไปด้วยแผนผังสถาปัตยกรรมและชื่อฟังก์ชันที่เขียนลวก ๆ
“คุณสวี!” หม่าเต๋อสายตาไว รีบเดินเข้ามาต้อนรับ วันนี้เขาจงใจใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ พยายามทำให้ตัวเองดูเป็น “ผู้รับผิดชอบ” มากขึ้น
เสียงเรียกของเขาทำให้ออฟฟิศที่เคยวุ่นวายเงียบลงทันที สายตาหลายสิบคู่พุ่งมายังประตูด้วยความอยากรู้ ตื่นเต้น ประหม่า และแฝงไปด้วยการมองหา “ตัวละครในตำนาน”
วันนี้สวีเฉินแต่งตัวสบาย ๆ กางเกงสแล็คกับเสื้อเชิ้ตสีขาว ใบหน้ายิ้มแย้ม พยักหน้าให้ทุกคน: “ทุกคนยุ่งอยู่เหรอ? ผมแค่แวะมาดู เธอทำอะไรต่อไปได้เลย ไม่ต้องมายุ่งกับผม”
พูดแบบนั้น แต่ใครจะกล้า “ทำอะไรต่อไป” จริง ๆ อย่างไรก็ตาม ท่าทีเป็นกันเองของสวีเฉินทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ทุกคนเข้ามาหน่อย คุณสวีมีอะไรจะพูดกับทุกคน” หม่าเต๋อเรียก
เหล่าหนุ่มสาวกรูกันเข้ามา บางคนยังกอดสมุดโน้ต บางคนถือเครื่องดื่มชูกำลังครึ่งขวด ยืนอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ดวงตาเป็นประกายมองสวีเฉิน
“ผู้ก่อตั้งเทียนหยวนซอฟต์แวร์ทุกคน สวัสดีครับ ผมสวีเฉิน” สวีเฉินเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังแต่ชัดเจน “ผู้จัดการหม่าเล่าให้ผมฟังว่าทีมเราสุดยอดมาก แค่ผมร่วงเร็วไปหน่อย ผมเลยแวะมาดู และแถม ‘เสบียง’ ให้ด้วย”