"คุณสวี เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะครับ คนสามร้อยกว่าคน จะให้ย้ายไปอยู่ที่ไหนยังไงให้เรียบร้อย ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ"
"ผมไม่ได้ล้อเล่น" สวีเฉินสีหน้าจริงจัง "แต่มีเงื่อนไขว่า พวกเขาจะต้องผ่านการสัมภาษณ์คัดเลือกและฝึกอบรมก่อนเข้าทำงานตามปกติของเรา สิ่งที่เรามอบให้คือสัญญาจ้างแรงงานอย่างเป็นทางการ จ่ายประกันสังคมครบทั้งห้ารายการและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ เงินเดือนสูงกว่าตำแหน่งเดียวกันในตลาด 10 ถึง 15 เปอร์เซ็นต์ และมีเส้นทางความก้าวหน้าในอาชีพที่ชัดเจน"
"สถานที่ทำงานอาจอยู่ที่กุยเต๋อ หรืออาจเป็นเจิ้งโจว ลั่วหยางก็ได้ ใครที่สนใจ เราจะจัดสัมภาษณ์ให้ ผู้ที่ผ่านการคัดเลือกจะได้เข้ารับการฝึกอบรมเป็นรุ่นๆ แล้วจึงเริ่มงาน"
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า "อีกอย่าง ถ้าทางเทศบาลมีทหารที่ปลดประจำการในปีนี้อีก หรือมีทหารผ่านศึกที่หางานลำบากแต่ฝีมือดี ขอแค่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ ประตูของเทียนหยูก็เปิดรออยู่เสมอ แต่ถ้าเป็นกลุ่มหลังนี้ จะต้องผ่านการคัดเลือกที่เข้มงวดกว่านี้หน่อย"
หวัง เจี้ยนจวินตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืน อ้อมไปรอบโต๊ะแล้วจับมือสวีเฉินแน่น "คุณสวี ผมขอเป็นตัวแทนทหารหนุ่มที่ปลดประจำการในกุยเต๋อพวกเราขอบคุณคุณจริงๆ! คุณนี่ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้พวกเราไปได้เลยนะครับ!"
"ผู้อำนวยการหวังพูดเกินไปครับ เราได้ประโยชน์ทั้งคู่" สวีเฉินยิ้ม "คุณส่งคนเก่งๆ มาให้เรา เราก็แก้ปัญหาความต้องการแรงงานของเราได้ และผมยังมีความคิดอีกอย่างหนึ่ง"
"เชิญพูดเลยครับ!"
"หลังจากทหารผ่านศึกกลุ่มนี้เริ่มงานแล้ว ผมอยากให้ทางหน่วยงานของเราส่งคนมาบรรยายให้พวกเขาฟังเป็นระยะๆ เรื่องนโยบาย และพูดคุยเรื่องความคิดความอ่าน จะได้ทำให้พวกเขารู้สึกว่าแม้จะถอดเครื่องแบบแล้ว แต่ยังได้รับความห่วงใยจากองค์กรอยู่ นี่ก็เป็นวิธีรักษาความสามัคคีในทีมด้วย" สวีเฉินเสนอ
"ไม่มีปัญหา! เรายินดีให้ความร่วมมือเต็มที่!" หวัง เจี้ยนจวินรับปาก "งั้นอย่างนี้ก็แล้วกัน คุณสวี คุณหลิว เราจะรีบกำหนดแผนการให้ชัดเจนโดยเร็ว ผมจะเริ่มประกาศและจัดการทันที ตั้งเป้าให้การสัมภาษณ์รอบแรกเริ่มได้ก่อนเทศกาลตรุษจีน!"