สวีเฉินเดินไปหยิบเอกสารฉบับหนึ่งจากลิ้นชัก ส่งให้เขาพร้อมพูดว่า "คิดตามมูลค่าปัจจุบันของเทียนหยูชูซิงที่ 200 ล้าน หุ้น 8% ก็เป็นเงิน 16 ล้าน ลุงโจว นี่คือราคาสูงสุดที่ผมให้ได้แล้ว"
โจวเฉิงเซวียนรับเอกสารมา แต่ไม่ได้ดู กลับมองหน้าสวีเฉินแทน "เสี่ยวสวี ตอนพ่อแกยกหุ้นพวกนี้ให้ฉัน บริษัทยังไม่คุ้มเศษเสี้ยวของจำนวนนี้ด้วยซ้ำ พ่อแกจากไป บริษัทก็เป็นฝีมือแกกู้ขึ้นมาคนเดียว หุ้นพวกนี้เป็นของแกอยู่แล้ว"
เขาหยิบปากกาเซ็นชื่อลงบนเอกสาร "เรื่องเงินๆ ทองๆ แกว่าตามใจได้เลย แต่ฉันมีข้อแม้ ตรงเทียนหยูชูซิงนี่ ฉันยังอยากดูแลต่อ ไม่ได้คิดอะไร แค่เห็นมันเติบโตทีละก้าว ยังหยุดพักไม่ลง"
สวีเฉินรับเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้ว จมูกรู้สึกแอบจี๊ด แต่ยังยิ้มพูดว่า "ลุงโจว เทียนหยูชูซิงต้องให้ลุงดูแลต่อไปแน่นอน หลังจากตั้งกลุ่มบริษัทแล้ว ลุงยังต้องรับตำแหน่งรองประธานกลุ่มบริษัทอีก ทางเทียนหยูชูซิงก็ยังเป็นลุงตัดสินใจ"
โจวเฉิงเซวียนโบกมือ จะลุกขึ้นไป พอถึงประตูก็หันกลับมาพูด "ทางสวีหยานกับตงจิ้น ฉันจะไปคุยให้เอง สองแก่บ้านนั้น ถ้าแกให้เงินตรงๆ พวกเขาไม่รับแน่ ฉันช่วยแกเจรจา แกอย่าไปยุ่ง เดี๋ยวพวกเขาจะลงไม่สวย"
สวีเฉินพยักหน้า ส่งโจวเฉิงเซวียนออกไป
ไม่กี่วันต่อมา โจวเฉิงเซวียนก็ไปหาสวีหยาน ตงจิ้น และเพื่อนเก่าที่เกษียณไปแล้วสองคนทีละคน
หุ้น 5% ของสวีหยาน คิดตามมูลค่า 10 ล้าน สวีหยานเซ็นชื่อ พูดแค่ประโยคเดียวว่า "ต่อไปเทียนหยูคงต้องพึ่งเสี่ยวสวีแล้วล่ะ"