สวีเฉินยิ้มเล็กน้อย แล้วมองออกไปยังเขตโรงงานใหม่ที่กำลังก่อสร้างอยู่นอกหน้าต่าง "คุณเฉิน ผมจำได้ว่าตอนที่พ่อผมยังบริหารโรงงานเล็กๆ แห่งนี้อยู่ ทุกปีช่วงตรุษจีนท่านจะแจกปลาหนึ่งตัวกับหมูหนึ่งชิ้นให้คนงานทุกคน ของไม่มากมายอะไร แต่มันคือน้ำใจ ต่อมาท่านจากไป ตอนที่โรงงานลำบากที่สุด ยังมีช่างฝีมืออาวุโสกลับมาช่วยเหลือโดยไม่คิดค่าแรง คุณว่า...เพราะอะไร?"
เฉินชื่อนิ่งเงียบ
"เงินสำคัญมาก แต่เงินไม่ใช่ทุกอย่าง" สวีเฉินหันกลับมามอง "ตอนนี้เทียนหยูมีเงินแล้ว ก็ควรให้คนที่ร่วมงานกับเรามีส่วนได้รับผลประโยชน์จากการเติบโตของบริษัทอย่างแท้จริง แจกเงินสดโบนัส ให้หยุดยาว จ่ายเงินเดือนก่อนกำหนด สร้างหอพัก ขึ้นเงินเดือน...เรื่องพวกนี้ฟังดูง่าย แต่การทำกับไม่ทำ มันต่างกันมาก"
"คนรุ่นพ่อผมพูดถึงคำว่า 'น้ำใจ' ส่วนเรายุคนี้พูดถึง 'วัฒนธรรมองค์กร' จริงๆ แล้วมันคือสิ่งเดียวกัน—คุณต้องทำให้พนักงานรู้สึกว่า มาทำงานที่นี่ มีความหวัง มีศักดิ์ศรี มีความอบอุ่น แบบนี้พวกเขาถึงจะถือเอาธุรกิจของบริษัทเป็นเรื่องของตัวเอง"
เฉินชื่อฟังอย่างตั้งใจ แล้วผลักแว่นตาขึ้น "เป็นหลักการที่เรียบง่ายมาก แต่หลายองค์กรทำไม่ได้ ผมจะรีบดำเนินการตามที่คุณต้องการโดยเร็วที่สุด"
หลังจากเขาออกจากออฟฟิศไป สวีเฉินก็หันกลับไปดูรายงานสรุปประจำปีอีกครั้ง
ปี 2014 เทียนหยูก้าวข้ามจากการเป็นโรงงานรถสามล้อสู่การเป็นกลุ่มบริษัทด้านการเดินทางที่หลากหลาย ปี 2015 ความท้าทายที่ใหญ่กว่ากำลังรออยู่ข้างหน้า—อู๋เจี๋ยมินิต้องวางตลาดตามกำหนด โรงงานแบตเตอรี่ต้องเริ่มผลิต ชิปต้องผลิตจำนวนมาก ระบบรถต้องส่งมอบ...
ทุกก้าวล้วนไม่ง่าย
แต่มองดูตัวเลขพนักงานห้าพันสองร้อยคนในรายงาน สวีเฉินรู้สึกอุ่นใจ ขอแค่คนเรามีใจเป็นหนึ่งเดียว เรื่องยากแค่ไหนก็ค่อยๆ กัดฟันสู้ไปได้
ข่าวประกาศวันหยุดปีใหม่สามวันของเทียนหยูกรุ๊ปออกมา กลุ่มแชทภายในก็แตกตื่นทันที
"ฉันอ่านไม่ผิดใช่ไหม? วันที่ 1 ถึง 3 หยุด วันที่ 4 ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ยังหยุดต่ออีก? สี่วันเลย?!"