เมื่อมาถึงเทียนชิงเอนเนอร์จี้ กู้อวิ๋นเฟยก็พาเขาเข้าไปในห้องทดสอบของห้องปฏิบัติการโดยตรง
ในห้องทดสอบของฝ่ายวิจัย ตู้ควบคุมอุณหภูมิคงที่ส่งเสียงหึ่งๆ กู้อวิ๋นเฟยหยิบก้อนแบตเตอรี่สีเงินออกมาหลายก้อน เรียงบนโต๊ะเป็นแถว แล้วผลักรายงานการทดสอบฉบับหนึ่งไปที่ตรงหน้าสวีเฉิน
“ความหนาแน่นพลังงาน 92 วัตต์ชั่วโมงต่อกิโลกรัม” กู้อวิ๋นเฟยเปิดรายงานหน้าปก ชี้นิ้วไปที่ตัวเลข “รุ่น 48 โวลต์ 20 แอมป์ชั่วโมง น้ำหนักทั้งก้อน 9 กิโลกรัม แบตเตอรี่ตะกั่วกรดรุ่นเดียวกัน รุ่นของเทียนเหนิงหนัก 28 กิโลกรัม”
สวีเฉินหยิบก้อนแบตเตอรี่ขึ้นมาชั่งน้ำหนัก มันเบาจริงๆ และให้สัมผัสที่แน่นหนา
“อายุรอบการชาร์จล่ะ?” เขาถาม
“1,000 รอบ คงความจุได้ 80 เปอร์เซ็นต์” กู้อวิ๋นเฟยเปิดไปหน้าที่สอง แล้วดึงแผนภูมิเปรียบเทียบออกมาอีกแผ่น “แบตเตอรี่ตะกั่วกรดของเทียนเหนิงและเฉาเว่ย ระบุไว้ที่ 300–500 รอบ แต่ในการใช้งานจริง ผู้ใช้ต้องเปลี่ยนชุดใหม่ทุกหนึ่งปีครึ่งถึงสองปี รุ่นของเรา คำนวณจากการชาร์จและคายประจุวันเว้นวัน ใช้ได้ห้าถึงหกปี”
สวีเฉินไม่พูดอะไร สายตาจับจ้องอยู่ที่ข้อมูลการทดสอบอุณหภูมิต่ำแถวหนึ่งในรายงาน
กู้อวิ๋นเฟยมองตามสายตาของเขา แล้วเลื่อนแว่นตาขึ้น “ติดลบสิบองศา คงความจุได้ 81 เปอร์เซ็นต์ ติดลบยี่สิบองศา ได้ 67 เปอร์เซ็นต์ แบตเตอรี่ลิเธียมเหล็กฟอสเฟตทั่วไปในท้องตลาด ที่อุณหภูมินี้ทำได้เพียง 60–70 เปอร์เซ็นต์ เราใส่สารเติมแต่งอุณหภูมิต่ำลงในอิเล็กโทรไลต์ และปรับปรุงวัสดุขั้วบวกด้วย”
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเสริมอีกประโยค “การทดสอบความปลอดภัยผ่านหมดแล้ว ชาร์จเกิน บีบอัด ไฟฟ้าลัดวงจร ไม่ติดไฟไม่ระเบิด อุณหภูมิการสลายตัวด้วยความร้อนของวัสดุลิเธียมเหล็กฟอสเฟตคือ 500–600 องศา ส่วนวัสดุสามองค์ประกอบเริ่มมีปัญหาที่ 200 องศา”