บริษัทสาขากุยเต๋อของยาดี้
ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยควันบุหรี่
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก: "พูดกันหน่อยสิ เทียนหยูอัปเกรดเป็นหน้าจอ LCD กันแล้ว เราควรทำยังไงดี?"
หัวหน้าฝ่ายผลิตตอบ: "ท่านหลี่ เทียนหยูตอนนี้เรายังทำไม่ได้ สต็อกเข็มวัดยังมีอยู่สามพันชิ้น ยังไงก็ต้องผลิตส่วนนี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยอัปเกรดเปลี่ยนรุ่น"
"แต่ถ้าผลิตสามพันคันเสร็จ ตลาดก็ถูกเทียนหยูยึดหมดแล้ว ช่วงขายดีของปีนี้ก็ผ่านไปด้วย" หัวหน้าฝ่ายการตลาดหัวเราะเย็น
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ สต็อกสินค้าก็ต้องคิด สายการผลิตก็ต้องปรับ
ท่านหลี่พูดด้วยความโกรธ: "เทียนหยูนี่ไม่เล่นตามกติกา! ตกลงกันไว้แล้วไง ว่าใครจะไม่เปลี่ยนก็ไม่เปลี่ยน ทุกคนอยู่กันดีๆ อยู่ๆ มันก็มาเซอร์ไพรส์ แบบนี้ใครจะทนไหว?"
ในเวลานี้ สวีเฉินไม่รู้เลยว่าเทียนหยูของเขากลายเป็นบริษัทที่คู่แข่งพูดถึงว่า "ไม่เล่นตามกติกา ทำแต่เรื่องไม่ดี"
---
"บ้านเรากุยเต๋อต้องการผู้ประกอบการแบบคุณสวีจริงๆ!" รองผู้อำนวยการเขตเศรษฐกิจพิเศษซ่งไคจับมือสวีเฉินด้วยความซาบซึ้ง พร้อมเอ่ยปากชม
"เอ้อ ไม่ขนาดนั้น ไม่ขนาดนั้น ผู้อำนวยการซ่งก็ทำงานเพื่อประชาชนเหมือนกัน" สวีเฉินแสดงความถ่อมตัว นี่มันการชมกันไปมาทางธุรกิจ
ซ่งไคยิ้มตบไหล่สวีเฉิน: "คุณสวี ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือ ต้องบอกนะ การช่วยเหลือองค์กรแก้ปัญหาคือหน้าที่ของเรา"
"วางใจได้เลยผู้อำนวยการซ่ง ถ้ามีอะไรจะบอกแน่นอน"
"ดีล่ะ ทางหน่วยงานยังมีงาน ฉันไปก่อนนะ" ซ่งไคดูนาฬิกาข้อมือ ยิ้มกล่าวลาสวีเฉิน