สวีเฉินโทรหาหลี่อี้เหิงเพื่อนัดเวลา
พอถึงเวลานัด สวีเฉินพาพนักงานมาที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์กุยเต๋อ ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนที่สวีเฉินมาคนเดียว เพราะครั้งนี้เขามาในฐานะตัวแทนบริษัทเทียนหยูชูซิง
ทางมหาวิทยาลัยครูกุยเต๋อจึงให้การต้อนรับอย่างเอิกเกริก
ช่วงนี้เป็นช่วงที่นักศึกษาใหม่เพิ่งเข้าเรียนและกำลังฝึกทหาร สวีเฉินมองผ่านกระจกรถเห็นใบหน้าที่เปี่ยมชีวิตชีวาแล้วมากมาย ก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
ในความทรงจำของเขา การฝึกทหารเป็นเรื่องเมื่อชาติที่แล้ว
รถคันยาวจอดช้าลงหน้าตึกวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และไฟฟ้า สวีเฉินผลักประตูรถลงมา สวมรองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัดเย็บกระชับตัว เน็คไทผูกเรียบร้อยเป๊ะ
หลี่อี้เหิงพาคนหลายคนมายืนรออยู่ด้านล่างแล้ว นอกจากหัวหน้าสาขาที่เคยเจอครั้งก่อน ยังมีใบหน้าใหม่สองคน——ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทอง และศาสตราจารย์สูงวัยผมขาวโพลนใส่เสื้อแจ็กเก็ต
"คุณสวี ยินดีต้อนรับ" หลี่อี้เหิงเดินเข้ามาทักทาย รอยยิ้มยังอบอุ่นเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนจากเรียก "เสี่ยวสวี" เป็น "คุณสวี"
"คณบดีหลี่ เรียกผมว่าเสี่ยวสวีเถอะครับ ฟังว่าคุณสวีแล้วมันแปลกๆ" สวีเฉินยิ้มอย่างจนใจ
การถูกคนรุ่นพ่อเรียกว่าคุณสวี มีแค่โจวเฉิงเซวียนคนเดียวก็พอแล้ว ยังไงซะเขาก็เป็นผู้จัดการใหญ่ของเทียนหยูจริงๆ ตำแหน่งต่ำกว่าเขาหนึ่งระดับ เคยแก้หลายครั้งแล้ว แต่โจวเฉิงเซวียนดื้อรั้นมาก ยืนกรานว่า ทำงานต้องเรียกตามตำแหน่ง!
แต่หลี่อี้เหิงกับเขาไม่มีความสัมพันธ์แบบนั้น จะเรียกเสี่ยวสวีก็ไม่ผิด
หลี่อี้เหิงหัวเราะลั่น ตบไหล่เขาเบาๆ "ได้ๆ เสี่ยวสวี มากันเถอะ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก" เขาหันไปชี้ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทอง "ท่านนี้เป็นหัวหน้าแผนกวิจัยของมหาวิทยาลัย คุณจาง รับผิดชอบการอนุมัติและประสานงานความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยกับภาคเอกชน"