หลังจากบริษัทป๋อลี่เอนเนอร์จี้ถูกซื้อกิจการมาได้สามสัปดาห์ กู้อวิ๋นเฟยก็โทรมาบอกว่าปรับปรุงสายการผลิตเสร็จเรียบร้อยแล้ว
สวีเฉินไปดูที่อำเภอยู่เฉิงรอบหนึ่ง สายการผลิตเก่าสามสายถูกถอดไปสองสาย เปลี่ยนเป็นอุปกรณ์กึ่งอัตโนมัติชุดใหม่ กู้อวิ๋นเฟยยังชวนเพื่อนร่วมงานเก่าสองคนมาจากเฉาเว่ย มาดูแลเรื่องกระบวนการผลิตและการควบคุมคุณภาพโดยเฉพาะ
“คุณสวี ตอนนี้กำลังการผลิตต่อวันอยู่ที่ประมาณแปดร้อยก้อนแบตเตอรี่” กู้อวิ๋นเฟยสวมหมวกนิรภัย พาสวีเฉินเดินในโรงงาน “ส่งให้เทียนหยูในปริมาณตอนนี้ไม่มีปัญหา ยังเหลืออีกด้วย”
สวีเฉินมองแบตเตอรี่ที่เรียงเป็นระเบียบบนสายพาน แล้วถาม “ต้นทุนลดลงเท่าไหร่”
กู้อวิ๋นเฟยคำนวณในใจ “ถูกกว่าซื้อจากภายนอกสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ส่วนใหญ่ประหยัดค่าขนส่งและกำไรคนกลาง แล้วเราควบคุมคุณภาพเอง อัตราผ่านการตรวจเพิ่มขึ้นเป็นเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์”
สวีเฉินพยักหน้า “ทำได้ดีมาก ฝ่ายวิจัยแบตเตอรี่ลิเธียมล่ะเป็นยังไงบ้าง”
“ห้องแล็บกำลังตกแต่ง สั่งอุปกรณ์ไปแล้ว” กู้อวิ๋นเฟยพูด “เดือนหน้าเริ่มดำเนินการได้”
“ดี มีอะไรติดต่อฉันได้โดยตรง”
ตั้งแต่วันที่แบตเตอรี่ของเทียนหยูเริ่มติดตั้งกับรถ ฝ่ายการเงินก็คำนวณออกมาว่าอัตรากำไรขั้นต้นของทั้งคันพุ่งขึ้นอีกสามเปอร์เซ็นต์
เช้าวันนั้น สวีเฉินเพิ่งประชุมเสร็จ วิศวกรเฉียนก็มาหาที่ประตู
“คุณสวี รุ่นใหม่ๆ ที่คุณสั่งไว้ก่อนหน้านี้ ทำเสร็จหมดแล้ว” วิศวกรเฉียนยิ้มกว้าง “อยากไปดูไหมครับ”