"เกิดอะไรขึ้น?" ปลายสายถามขึ้น
"ทางเทียนหยูเขาจ้างนางแบบรถมา คนเลยแห่กันไปหมด หน้านิทรรศการเราเหลือแต่ลุงๆ ไม่กี่คนมาดูรถสามล้อ สายตายังคอยชะเง้อมองไปทางเทียนหยูตลอด"
ปลายสายเงียบไปสามวินาที ก่อนมีเสียงถอนหายใจดังมา: "เดี๋ยวฉันไปถึง"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้าของโรงงานจินเผิงก็เดินทางมาด้วยตัวเอง
เขายืนอยู่หน้านิทรรศการของตัวเอง มองฝั่งเทียนหยูที่คนแน่นขนัด แล้วหันมามองฝั่งตัวเองที่มีแต่ลุงๆ ไม่กี่คนยืนเปล่าเปลี่ยว สูดหายใจลึกๆ แล้วหันไปพูดกับฝ่ายออกแบบและฝ่ายวิจัยว่า "พวกนาย ไปดูฝั่งเทียนหยูหน่อย เอาสเปกเขามาให้ได้ รุ่นแบบนั้นเขายังขายได้ตั้งเจ็ดพัน แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ล่ะ?"
ผู้จัดการฝ่ายออกแบบกระซิบเบาๆ: "เจ้านาย เขายังจ้างนางแบบรถอีกนะ..."
เจ้าของโรงงานจ้องเขาตาเขียว: "นางแบบก็จ้างสิ! แต่ขอให้ดูสเปกให้เข้าใจก่อน!"
คนกลุ่มนั้นรับคำสั่งแล้วเดินไปถึงขอบนิทรรศการเทียนหยู ทำเป็นดูรถ แต่สายตากลับเผลอไปจับจ้องที่นางแบบโดยไม่รู้ตัว
เจ้าของโรงงานจินเผิงยืนอยู่ไกลๆ มองลูกน้องตัวเองคอยชะเง้อคอมากันเป็นแถวๆ อย่างกับยีราฟ โกรธจนกระทืบเท้า แต่ตัวเองก็อดไม่ได้ แอบขยับไปทางนั้นสองก้าวเหมือนกัน
คนจากยาดี้และไอเม่ก็เดินทางมาถึง คนสามกลุ่มยืนอยู่รอบนอกนิทรรศการเทียนหยู ต่างคนต่างมีความคิดในใจ
ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของยาดี้ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป หัวหน้าของไอเม่จดสเปกลงสมุด นักออกแบบของจินเผิงหมอบลงทำเป็นดูระบบแชสซี จริงๆ แล้วแอบมองขานางแบบ