"ได้ ข้าจะฟังหน่อยว่าเจ้าหมาน้อยปากหมา จะมีอะไรดีๆ ออกมาจากปากได้" หยางเจิ้นปังเอ่ยเสียงเย็น
ตนเองคร่ำหวอดในวงการวิศวกรรมเครื่องกลมานานหลายสิบปี พูดได้เต็มปากว่าลูกศิษย์ทั่วโลก เมื่อใครเห็นต้องเรียกท่านด้วยความเคารพว่า อาจารย์หยาง รุ่นพี่หยาง
ไม่คิดว่ากลับถูกลูกหมูน้อยใจดำคนนี้ลืมสิ้นดี นึกได้ทีไรก็แค้นว่า ตอนนั้นตนยังคิดว่าสวีเฉินมีแววเหมือนตนเองในวัยหนุ่ม อยากจะรับเป็นศิษย์ดูแลเป็นพิเศษ
"อาจารย์หยาง ผมก็จนใจนี่ครับ ท่านเป็นถึงวิศวกรระดับชาติ ผมแค่โรงงานรถสามล้อ จะให้ไปหาท่านได้ยังไง นั่นมันไม่ใช่แค่ใช้มีดฆ่าไก่ แต่เป็นการใช้กระบี่สังหารมังกรเชียวนะครับ!"
"จะให้ผมเอาหน้าไปไหนไหว ผมพูดไม่ออกจริงๆ ครับ!" สวีเฉินอธิบาย
ประโยคนี้โดนใจหยางเจิ้นปังพอดี ความไม่พอใจในใจจางลงไปบ้าง แต่ยังคงกระแทกเสียงเย็นว่า "ข้ออ้างนี้ยังพอฟังได้ ดีกว่าตอนที่เจ้าขอลางานเมื่อปีก่อนมากนัก"
"อย่าว่าเลยครับ อย่าว่าเลย นี่คือความจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจผมนะครับ!" สวีเฉินเอ่ยประจบ
"แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่สามปีแล้วไม่โทรหาผู้เฒ่าคนนี้สักครั้ง!"
"อาจารย์หยาง รอผมจัดการธุระช่วงนี้เสร็จก่อน ผมจะไปหางโจวเพื่อขอโทษท่านเองครับ!"
"ฮึ่ม! ยังพอฟังได้ อีกไม่กี่วันก็รีบมาก่อน แล้วข้าจะแนะนำคนให้รู้จักพอดี บริษัทเจ้าแน่นอนว่าขาดคนอยู่ ลูกศิษย์เก่าของผู้เฒ่าเกือบหมดก็เข้าสถาบันวิจัยอะไรพวกนั้น ที่ทำธุรกิจจนเป็นเรื่องเป็นราวจริงๆ มีแค่เจ้า alone!"