นางเดินตรงไปที่รถรุ่นในเมืองยุวชน แล้วจ้องรถสีส้มคอรัลคันนั้นอยู่นาน
“พี่เจ้าของร้าน รถคันนี้ราคาเท่าไหร่คะ?”
“สี่พันห้า มีจอ LCD สี ช่องชาร์จ USB ที่วางโทรศัพท์ วิ่งได้ไกลกว่ารถทั่วไปแปดเก้ากิโลเมตร”
หญิงสาวนั่งเข้าไป จับแฮนด์ลองขยับดู แล้วมองหน้าจอสีที่สว่างขึ้นบนแผงหน้าปัด
“ลองขับได้ไหมคะ?”
“ได้สิ ขับเล่นบนถนนหน้าประตูได้ตามสบาย”
หญิงสาวขับรถวนรอบหน้าประตูหนึ่งรอบ ตอนกลับมาใบหน้ามีรอยยิ้ม: “ขับแล้วเบาและคล่องตัวดี สีส้มนี้มีรถสดไหมคะ?”
“มี เพิ่งมาถึงวันนี้”
“งั้นฉันขอซื้อคันหนึ่ง” หญิงสาวหยิบกระเป๋าเงินออกมา
หญิงสาวจ่ายเงินแล้ว เหลาอู๋ให้พนักงานอธิบายวิธีชาร์จและข้อควรระวังในการใช้งาน หญิงสาวฟังอย่างตั้งใจ และยังถ่ายรูปหน้าจอบนแผงหน้าปัดด้วยโทรศัพท์
“พี่เจ้าของร้าน ช่อง USB อยู่ตรงไหนคะ?”
“ใต้แผงหน้าปัด ลองล้วงดู มีฝากันน้ำ เปิดออกมาก็เสียบสายชาร์จได้เลย”
หญิงสาวหาช่อง USB เจอ แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ: “ดีไซน์นี้สะดวกมากเลย ฉันปกติต้องไปส่งลูกไปโรงเรียนทุกวัน โทรศัพท์มักจะแบตหมด บวกกับอันนี้ก็ไม่ต้องพกพาวเวอร์แบงก์แล้ว”
เหลาอู๋ยิ้มพูด: “เทียนหยูออกแบบมาเพื่อความต้องการของผู้ใช้แบบเราจริงๆ ครับ”
หญิงสาวขับรถสีส้มคอรัลคันนั้นจากไป เหลาอู๋มองท้ายรถหายไปบนถนนใหญ่ รู้สึกปลื้มใจมาก
เช้าวันหนึ่ง อู่รถลาวอู๋ขายรถรุ่นสเปกสูงบรรทุกของได้สองคัน รุ่นมาตรฐานบ้านสามคัน รุ่นในเมืองยุวชนหนึ่งคัน และรุ่นหรูบ้านหนึ่งคัน
แปดคัน ทุกรายแค่มาดูเฉยๆ พอลองขับก็จ่ายเงินเลย
เจ้าของร้านขายจินเผิงข้างๆ ออกมาสูบบุหรี่ เห็นร้านของเหลาอู๋มีคนเข้าออกตลอด ใบหน้าไม่สู้ดีนัก สูบไปสองคำก็ดับบุหรี่ แล้วหันกลับเข้าร้าน
ฉากเดียวกันนี้ เกิดขึ้นพร้อมกันที่เมืองโจวโข่ว ไคเฟิง เหอเจ๋อ และเมืองสวีโจว
เมืองโจวโข่ว ร้านของจ้าวกวางหมิง
จ้าวกวางหมิงเอารถใหม่หกรุ่นไปวางไว้ที่จุดเด่นที่สุดในร้าน ส่วนรถยี่ห้อจินเผิงกับจงเซินถูกเบียดไปอยู่มุมหมด