สายตาทุกคนในครอบครัวจับจ้องไปที่เข็มฉีดยานั่น
เจียงเว่ยตงถึงกับอึ้งไปทันที
เขาจำเข็มฉีดยานั่นได้
และเขาก็แน่ใจมากว่าเรื่องนี้เจียงเสี่ยวฉาไม่สามารถโกหกได้
ดังนั้น ความจริงก็คือ ฟางซินไม่ได้ใช้มันเลย แถมยังยกให้เจียงเสี่ยวฉาอีกด้วย
ป้าฟางฮุ่ยหลานคว้าเข็มฉีดยาขึ้นมาทันที
รีบหันกลับไปจับแขนของฟางซินไว้แน่นด้วยสองมือ จากนั้นก็เอาแต่ตีแขนฟางซินเบาๆ พลางตาแดงก่ำ
“ทำไมล่ะ เด็กคนนี้! จะให้ป้าโมโหตายไหม! นี่ของลูก ทำไมเอาไปให้น้องสาว!”
พูดไปฟางฮุ่ยหลานก็ริมฝีปากสั่น น้ำตาใสๆ สองสายไหลลงมา
“ป้า ไม่เป็นไร ผมไม่ใช้เข็มฉีดยาก็ได้”
ฟางฮุ่ยหลานปาดน้ำตา “ป้าขอโทษลูก ป้าขอโทษลูกจริงๆ!”
เจียงเสี่ยวอวี่เคี้ยวหมากฝรั่งไปพลางพูด “แม่ จะร้องไห้ทำไม อารมณ์ดีๆ ของผมจะพังหมดแล้ว แม้ว่าฟางซินจะใช้เข็มฉีดยานั่นไปแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะเก่งกว่าพี่ผมใช่ไหม ยิ่งไปกว่านั้น หลานชายของแม่ก็สมัครใจยกให้เจียงเสี่ยวฉาเอง ไม่มีใครบังคับสักหน่อย!”
“เจียงเสี่ยวอวี่ มีจิตสำนึกบ้างได้ไหม” เจียงเสี่ยวฉาเอ็ดขึ้น
เจียงเสี่ยวอวี่กลอกตา “เขาพูดเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ใช้เข็มฉีดยาก็ได้ เธอไปเดือดร้อนแทนเขาทำไม อีกอย่าง เขากินของเราใช้อะไรของเรา ในบ้านเรา คนที่ควรจะมีจิตสำนึกหน่อยก็คือเขานั่นแหละ!”
เพี๊ยะ!
เจียงเสี่ยวฉาตบหน้าฉาดหนึ่งดังกระจ่างลงบนใบหน้าของเจียงเสี่ยวอวี่
การตบครั้งนี้สะอาดเฉียบขาด
เจียงเสี่ยวอวี่ถึงกับมึนชาไปเลย
ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียงเสี่ยวอวี่ก็ร้องไห้โฮ “พ่อ จัดการแม่นี่ที! เธอเข้าข้างคนอื่นอย่างนี้ได้ยังไง!”
เจียงเว่ยตงกอดเจียงเสี่ยวอวี่พลางลูบคลำใบหน้า “เสี่ยวฉา นี่ลูกทำอะไร ทำไมต้องตีเสี่ยวอวี่เพราะคนนอกด้วย! นี่มันน้องสาวแท้ๆ ของลูกนะ!”
เจียงเสี่ยวฉาจ้องเขม็งไปที่เจียงเว่ยตงอย่างเย็นชา “คนนอกเหรอ? ครอบครัวเราต่างหากที่เป็นคนนอก! อย่าลืมนะว่าพี่ชายผมเป็นคนเก็บครอบครัวเรามาเลี้ยง! ตอนนี้ ได้โปรด ทันที เดี๋ยวนี้ จากพฤติกรรมเมื่อกี้ของคุณ! ขอโทษพี่ชายผมเดี๋ยวนี้!”
“เสี่ยวฉา ฉันเป็นพ่อของลูกนะ!”
เจียงเสี่ยวฉาย้ำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “ขอโทษ! ถ้าพ่อไม่ขอโทษ ผมจะไม่เข้าองค์กรไหนทั้งนั้น!”
เจียงเว่ยตงร้อนรนขึ้นมาทันที “เสี่ยวฉา! ลูก!”