กลางดึก
เที่ยงคืนครึ่ง
ฟางซินยืนส่องกระจกนานถึง 45 นาที
แต่วันนี้กลับไม่เห็นฟางซินคนนั้นในกระจก
ฟางซินขมวดคิ้ว
จ้องมองตัวเองในกระจก
เมื่อครู่เขาลองทำท่าเดินจากไปเหมือนเมื่อคืน
แต่หางตาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย
คืนนี้เกิดอะไรขึ้น
หรือว่าจะขาดกลไกกระตุ้นบางอย่าง
ทบทวนทุกอย่างเมื่อวาน...
ถ้าทำซ้ำตามทุกอย่างเมื่อวาน
ฟางซินอดคิดไม่ได้ว่า
จะเป็นเพราะไม่ได้ดูวิดีโอของปู่หรือเปล่า
วันนี้เลยช่วงเวลานั้นไปแล้ว
คงต้องรอคืนพรุ่งนี้ลองใหม่
ฟางซินกลับไปที่ห้องนอน
นอนบนเตียงคิดถึงเรื่องของพรุ่งนี้กับเอลลี่
เช้าวันต่อมา
หลังทานอาหารเช้าเสร็จ
ฟางซินก็ได้รับข้อความจากเอลลี่
จุดนัดพบเป็นร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
ตอนที่ฟางซินไปถึง เอลลี่ก็รออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
เส้นผมสีเงินของเอลลี่ถูกมัดเป็นหางม้าสั้น
สวมหมวกแก๊ป
เสื้อเบสบอล กางเกงยีนส์รัดรูป ช่วยขับเน้นรูปร่างอันงดงามได้อย่างสมบูรณ์
"ทางนี้!" เอลลี่โบกมือเรียก
วันนี้ฟางซินมา ก็ตั้งใจสวมหมวกแก๊ปมาด้วย
เมื่อเข้าไปใกล้ เอลลี่กล่าว "ยังมีความเสี่ยงระดับหนึ่ง เธอแน่ใจหรือว่าคิดดีแล้ว"
"เธอแน่ใจนะว่าอีกฝ่ายมีแค่ระดับสี่"
"ฉันสืบมาครึ่งเดือน!"
"ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร! แล้วคนอื่นที่เธอจ้างมาล่ะ"
เอลลี่คว้าแขนฟางซิน "พวกที่จ้างมาต่างก็ไม่ใช่คนดีที่ไหน ดังนั้นเดี๋ยวเราต้องใช้ชื่อปลอมกับข้อมูลปลอม ตอนนี้ฉันชื่อจ้าวเยาเม่ย เป็นคนต่างถิ่น เธอก็เปลี่ยนชื่อด้วย"