ภายในห้องเรียนพลันระเบิดเสียงโกลาหลขึ้นในชั่วพริบตา
“บัดซบ! มาจริง ๆ แล้ว!”
“คุณชายหยางโคตรเจ๋ง! คนจากสภามาจับฟางซินแล้ว!”
“คราวนี้ฟางซินซวยแน่!”
“พวกสภานี่มันไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ใครก็ไม่เกรง! วันนี้ต่อให้ใครมาก็ปกป้องฟางซินไม่ได้แล้ว!”
“เฮ้อ พรสวรรค์ดีแค่ไหน เกรดสูงแค่ไหน แต่ไม่มีภูมิหลังก็ได้แต่ตกเป็นเบี้ยล่างให้คนมีเส้นมีสายเอาแต่ใจ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์หลากหลายดังระงม
บรรดาผู้เรียนพูดพลางก็พากันหันมองหยางฮ่าวซือที่นั่งอยู่แถวหลัง
หยางฮ่าวซือกอดอก ใบหน้าเบ่งบานด้วยรอยยิ้ม แววตาช่างอาฆาต มองไปทางฟางซิน แล้วเอานิ้วมือข้างหนึ่งจิ้มเข้าปากพลางผิวปากอย่างโอหัง
ฮั่วซือกระชากฟางซิน
ฟางซินรู้สึกโทสะพลุ่งพล่านขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ
พุ่งตัวเข้าชนอกฮั่วซือ
ฮั่วซือถึงกับหลุดเสียงคำรามต่ำออกมา
ภายในดวงตาทั้งคู่พลันระเบิดแสงสีทองออกมา
ดวงตาสีทองจ้องมองฟางซิน “อยู่เฉย ๆ ซะ! วันนี้ไม่มีใครกล้าปกป้องแก!”
จางปิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พุ่งตัวลุกขึ้นยืน นักศึกษาพลังสายใหญ่ร่างโตผู้นี้ดูจะใจถึงอยู่บ้าง “พวกแกอาศัยอะไรมาจับเพื่อนฉัน!”
พูดพลางก็จะเข้าไปกระชากฮั่วซือ ร่างกายฮั่วซือเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า หันกลับมาตบจางปิงจนกระเด็น
ฟางซินพลันรู้สึกถึงเจตสังหารที่ปะทุขึ้น
มือหนึ่งรวบบีบลำคอฮั่วซือ “มีอะไรก็มาเล่นกับข้า! อย่าแตะต้องเพื่อนข้า!”
ฮั่วซือตะลึงงัน คาดไม่ถึงว่าฟางซินจะกล้าลงมือสวนกลับมา เจตสังหารอันรุนแรงที่ฟางซินระเบิดออกมานั้นทำให้ในใจของเขาอดหวาดหวั่นไม่ได้ คิดไม่ตกว่าทำไมในร่างของเด็กหนุ่มถึงได้มีเจตสังหารที่รุนแรงดุดันเช่นนี้ แสงสีทองอันสูงส่งของเขาถึงกับกระเพื่อมไหว
แสงสีทองสว่างจ้า ฮั่วซือระเบิดปราณขึ้นอย่างรุนแรง สวนกลับกดฟางซินใส่กุญแจมือ จับไหล่ฟางซินไว้ ต่อยไปที่ท้องของฟางซืออย่างแรงสองสามหมัด ฟางซินถูกชกจนหน้าซีดเผือด