"ฮู ยืดยาว..."
เสียงแตรอันกังวานดังขึ้น อนารยชนเปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบ
"ฆ่า!"
ดวงตาของอนารยชนบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัวความตาย ทะลักราวกับคลื่นยักษ์เข้าถล่มกองทัพมนุษย์
"คำราม!"
ในกองทัพอนารยชน สัตว์อสูรหลายร้อยตัวคำรามก้องสะเทือนฟ้า
สัตว์อสูรบางตัวมีร่างกายมหึมาสูงถึงสี่ห้าเมตร ดูแล้วชวนให้หวาดหวั่นจนไม่อยากเกิดความคิดต่อต้านแม้แต่น้อย
สัตว์อสูรแต่ละตัวมีระดับการบำเพ็ญต่ำสุดเทียบเท่าขั้นหลอมกาย สัตว์อสูรหลายร้อยตัวพรักพร้อมออกโรง ฉากอันน่าสะพรึงกลัวจนขนลุกเกรียวกราด
"สัตว์อสูรบุกแล้ว จะทำอย่างไรดี?"
"สัตว์อสูรดุร้าย พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันแน่"
"อ๊า ฉันไม่อยากตาย ไม่อยากตาย!"
"..."
มองดูสัตว์อสูรที่รุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขวัญกำลังใจฝ่ายมนุษย์พังทลาย กองพลเกณฑ์ยิ่งโกลาหลวุ่นวายจนตั้งตัวไม่ติด
"อย่าตื่นตระหนก ตั้งสติไว้ให้ดี!"
"ก็แค่หมู่สัตว์เดรัจฉาน จะให้หวาดกลัวอะไรกัน?"
"ทุกคนจงตั้งมั่นไว้ ผู้ใดถอยทัพโดยพลการ ประหารชีวิตไร้ปรานี ลากล้างครอบครัว"
"..."
กองกำลังตรวจสอบการหนีทัพออกโรงทันที มือถือดาบยาวเปล่งประกายเย็นเยียบ ตะโกนก้องเพื่อระงับความโกลาหลของผู้คน
"คำราม!"
ท่ามกลางความตื่นตระหนก เสือลายพาดกลอนตัวหนึ่งกระโจนขึ้นมา บุกถึงแนวป้องกัน
ร่างของมันใหญ่กว่าเสือธรรมดาถึงสามเท่า แผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงของราชันย์แห่งหมู่มวลสัตว์ อ้าปากกว้างราวอ่างเลือด กลิ่นคาวโชยมาต้องหน้า