หลี่เสวียนชางถูกจัดเข้าเป็นหน่วยหนึ่ง ขึ้นตรงต่อนายหมู่จางหยวน
หลังเป็นทหารรบ ฐานะและตำแหน่งของเขาพุ่งทะยานขึ้นทันที สวัสดิการก็ต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับดิน
เมื่อก่อนส่วนใหญ่กินแค่ข้าวหยาบกับผักต้ม แต่บางครั้งยังอิ่มไม่ท้อง มีเพียงยามศึกสงครามถึงจะได้กินข้าวดีๆ อิ่มท้องสักมื้อ
ตอนนี้หลี่เสวียนชางได้กินข้าวดีทุกมื้อ ยังได้เนื้อสัตว์เป็นครั้งคราว เงินเดือนเดือนละหนึ่งตำลึงเงิน น่าอิจฉาเสียจริง
หลี่เสวียนชางตามกองฝึกซ้อม ลาดตระเวน เวลาผ่านไปสิบวันโดยไม่รู้ตัว
พลังของเขาก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น ไม่ใช่เพียงกำลังกายเท่านั้น ความเร็ว ประสาทสัมผัส จิตวิญญาณ พละกำลัง ความอดทน... ทุกด้านแข็งแกร่งขึ้นแบบไร้จุดอ่อน
วันนี้ หลี่เสวียนชางลาดตระเวนเสร็จ กลับมายังค่ายทหาร ก็เห็นคนคุ้นหน้า
“คารวะท่าน”
เต้าเฒ่าและพลเกณฑ์หลายคนเห็นหลี่เสวียนชาง รีบทำความเคารพ สายตาเลี่ยงหลบ ไม่มีท่าทีหัวเราะพูดคุยดังเมื่อก่อนอีกแล้ว
หลี่เสวียนชางเห็นความหวาดกลัวในดวงตาเต้าเฒ่า ก็เข้าใจในทันที
ฐานะของเขาในตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว สำหรับพลเกณฑ์ที่ชีวิตมิรู้อีกวัน จะตายเมื่อไหร่ เขาไม่ใช่คนโลกเดียวกันอีกต่อไป
คิดได้ดังนั้น หลี่เสวียนชางจึงพยักหน้าเบาๆ แล้วรีบจากไป
หาใช่เขาไม่เห็นแก่น้ำใจ หากแต่การอยู่ต่อกลับจะไม่เหมาะสม
หลังจากหลี่เสวียนชางจากไป ทุกคนถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
ระหว่างพลเกณฑ์กับทหารรบมีช่องว่างอันใหญ่หลวง หากไปทำให้ทหารรบโกรธ ต่อให้ทหารรบฆ่าพวกเขาทิ้ง ก็แค่ถูกตำหนิเท่านั้น ไม่ได้รับผลกระทบใหญ่หลวง