“มู่ชิงสุ่ย ครั้งที่สิบแล้วนะ พักได้หรือยัง?”
บนเตียง จางฝานกับสตรีเปลือยเปล่ามองหน้ากัน
จางฝานหอบหายใจแรง ริมฝีปากซีด อ่อนแรงถึงขีดสุด
ส่วนสตรีมีเรือนผมดั่งน้ำตกสีดำ ผิวดั่งหยกมันวาว นิ้วเรียวเล็กดั่งต้นหอม ทว่าบนใบหน้ากลับเผยความเย็นชาและหยิ่งยโสที่เข้าถึงยาก
ดวงตาคู่นั้นดุจดวงดาราบนฟากฟ้า ลึกล้ำลึกลับ มีกลิ่นอายของผู้อยู่เหนือสรรพชีวิตแต่กำเนิด
“ไม่ได้! ข้าต้องมีลูกให้ได้ ไม่อย่างนั้นหยุดไม่ได้!”
มู่ชิงสุ่ยมีสีหน้าเยือกเย็น คืบเข้าใส่จางฝาน กลิ่นกายสตรีลอยเข้าจมูกเขา
ในสายตามู่ชิงสุ่ย จางฝานไม่ใช่คน แต่เป็นของเล่นที่ให้นางบงการตามใจ
“เมื่อขัดขืนไม่ได้ ก็หมดหนทาง……ก็สนุกไปกับมันแล้วกัน”
จางฝานไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ได้แต่ปล่อยให้นางพุ่งเข้าใส่
ผ่านไปหลายชั่วยาม
ที่นี่คือห้องของจางฝาน เมื่อหนึ่งปีก่อน เขาถูกศัตรูตามล่า ทำลายเส้นลมปราณ จากนั้นก็กลายเป็นคนไร้ค่า คิดว่าชีวิตนี้คงเป็นแบบนี้แล้ว แต่จู่ ๆ หยกที่เขาพกติดตัวมาตั้งแต่เด็กก็เปล่งแสงจาง ๆ มู่ชิงสุ่ยปรากฏกายจากหยก จากนั้นก็ถูกบังคับให้ร่วมหลอมปราณคู่กับนาง
หลอมเช่นนี้มากว่าหนึ่งปี
วันละกว่า 10 ครั้ง
ส่วนมู่ชิงสุ่ย เดิมเป็นไท่เสวียนหนี่ว์ตี้เมื่อพันปีก่อน ถูกคนสนิททรยศ ร่างถูกพิษร้าย
มู่ชิงสุ่ยสิ้นหวังกระโจนสู่ห้วงเหวต้องห้าม แต่กลับไม่ตาย ภายหลังขับพิษออก วิชาพลังหมดสิ้น ถึงคราน้ำมันหมดตะเกียงใกล้ดับ ก่อนตายนางผนึกพลังชีวิตสุดท้ายไว้ในหยก
จะมีชีวิตอีกครั้งได้เมื่อพบผู้มีร่างสุริยธรรมขั้นสูงสุดบริสุทธิ์เท่านั้น
พลังชีวิตนี้อยู่ได้อย่างมากเพียงหนึ่งพันปี บัดนี้ผ่านไปเก้าร้อยเก้าสิบเก้าปีแล้ว
หากจางฝานไม่ปรากฏ มู่ชิงสุ่ยคงสลายไปสิ้น
……
หลังต่อสู้ดุเดือด จางฝานสลบไป
ส่วนมู่ชิงสุ่ยเช็ดเหงื่อหอมบนหน้าผาก คิ้วงามขมวดเล็กน้อย
“แม้เจ้าจะมีร่างสุริยธรรมขั้นสูงสุดบริสุทธิ์ แต่พลังฝึกตนอ่อนแอเกิน ไม่อาจสะท้อนกับร่างจันทรธรรมบริสุทธิ์ของข้า”
“แต่ก็ดี อย่างน้อยการดูดกลืนปีนี้ทำให้พลังของข้ากลับคืนมามาก”
มู่ชิงสุ่ยยิ้มหวาน มองจางฝานที่ลมหายใจรวยริน ใจเกิดความสงสารเล็กน้อย
จางฝานหน้าตาดี แถมนิสัยใช้ได้
ได้มีบุญกับข้าอดีตหนี่ว์ตี้ถึงหนึ่งปี นับว่าได้กำไร
“อย่าแกล้งตาย ตื่นได้แล้ว!”
มู่ชิงสุ่ยตบเบา ๆ ที่หน้าเขา สวมชุดกระโปรงขาว ใบหน้ายังระเรื่อ “ครานี้ทำได้ดี ข้าพอใจมาก เริ่มวันนี้ไม่ต้องวันละหลายครั้งแล้ว”
ไม่มีครรภ์ ไม่มีทางฟื้นพลังได้เต็มที่
ฟื้นได้เท่าที่ฟื้นผ่านการสอดประสานหนึ่งปีก็ใกล้แล้ว
“จริงหรือ?”
จางฝานเหมือนคนไข้ใกล้ตายดีดตัวลุก “แล้วอีกนานแค่ไหน?”
จางฝานโล่งใจ ขอเพียงไม่ต้องหลายครั้งต่อวัน แต่ละวันไม่สูบจนแห้งไม่ให้หยุดพัก
มู่ชิงสุ่ยยกสองนิ้ว ยิ้มบางให้จางฝาน
“ฮ่าฮ่า! สองสัปดาห์? สองเดือน? ได้ ๆ ต่อให้สองสัปดาห์ข้าก็รับได้!”
จางฝานตื่นเต้น สองเดือนนั่นฟุ่มเฟือยเกินไป
ทว่าสองสัปดาห์ครั้งก็ยังรับได้
“สองเดือน? ฝันไปเถอะ! สองวัน ห้าครั้ง!”
มู่ชิงสุ่ยแค่นเสียง
“หา?!”
“พี่! ดูแลคนไข้อย่างข้าสักนิด! ข้าถูกคนทำร้าย เส้นลมปราณขาดหมด ไร้พลังใด ๆ จะทำต่อไป ข้าคงอยู่ได้ไม่นานหรอก!”
จางฝานแทบสบถออกมา ถึงจะดีกว่าเดิม แต่จะต่างกันเท่าไร?
อยากด่า แต่ไม่กล้า
เพราะเมื่อก่อนจางฝานเคยลองปฏิเสธ ทำให้นางโมโห หลังจากนั้นสิบสองชั่วยามไม่ได้พักสักลมหายใจ!
เส้นทางฝึกฝนในโลกนี้ แบ่งลำดับชัดเจน ประกอบด้วยชุ่ยถี่ จู้จี เสินทง ยวี่ซวี ต้าเต้า เชิงซื่อ เชิ่งเหริน เป็นต้น
แต่ละระดับขั้นมีสิบขั้นย่อย
จางฝานเดิมเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลจาง อายุสิบสองถึงชุ่ยถี่สิบขั้น สิบแปดก็ถึงจู้จีห้าขั้น แต่จู่ ๆ โดนศัตรูลอบทำร้าย ลมปราณพังทลาย ตันเถียนถูกทำลาย กลายเป็นคนไร้ค่าทั่วทั้งเมืองหลิวอวิ๋น
คิดว่าชีวิตนี้ต้องนอนบนเตียง ใครจะรู้ได้พบมู่ชิงสุ่ย หนึ่งปีเต็มร่วมหลอมคู่ไร้สิ้นสุด
แต่แบบนี้ก็ดี อย่างน้อยหนึ่งปีนี้ทำให้จางฝานเห็นธาตุแท้ของฉู่เมิ่งหลี! (คงคำว่า ฉู่เมิ่งหลี ตามโครงสร้าง)
“สบายใจเถิด จากนี้เจ้าเป็นบุรุษของข้ามู่ชิงสุ่ย ใครก็อย่าคิดแย่งชีวิตเจ้าไป”
มู่ชิงสุ่ยยื่นมือลูบแก้มจางฝานเบา ๆ
แต่ตอนนั้นเอง ร่างมู่ชิงสุ่ยสั่น หน้าอกปรากฏแสงเจิดจ้า แสงนั้นพุ่งเข้าจุดหว่างคิ้วจางฝานในพริบตา
“นี่…นี่มัน หม้อมหาสังสารวัฏ?”
มู่ชิงสุ่ยเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ ครู่ใหญ่ยังตั้งสติไม่ได้
หม้อมหาสังสารวัฏ คือของสูงสุดที่ตระกูลตี้เท่านั้นปลุกขึ้นได้
และต้องเป็นไปตามเงื่อนไขสองประการ หนึ่งต้องเป็นหนี่ว์ตี้ สองหนี่ว์ตี้ต้องมีร่างเซวียนอินเซียนถี่!
ตั้งแต่หมื่นปีก่อนเคยปรากฏครั้งหนึ่งแล้ว ก็ไม่ปรากฏอีกเลย!
เหตุใดเข้ามาอยู่ในร่างจางฝาน?
หรือว่า ข้าและจางฝานร่วมกัน หม้อมหาสังสารวัฏพบว่าเขามีพรสวรรค์ให้ครอบครอง?!
จางฝานรู้สึกเพียงหน้ามืด เมื่อลืมตาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้วงดาราจักรไร้ขอบเขตไร้ที่สิ้นสุด
ดวงดาวดุจธุลีในโลกเรียงราย ทอเป็นภาพชวนตื่นตะลึง!
หม้อใบหนึ่งตั้งตระหง่านท่ามกลางหมู่ดาว มีอักขระประหลาดและสัตว์อสูรมากมายสลักอยู่รอบด้าน รูปร่างแตกต่างกัน เผยความศักดิ์สิทธิ์เก่าแก่และลึกลับ!
ตรงกลางสุดของหม้อมีอักษรใหญ่สีดำสนิท——มหามรรคเซวียนอิน!
ทุกสิ่งตรงหน้าเกินกว่าความรู้และจินตนาการของจางฝาน
พลังจิตไร้ขอบเขตในหม้อพวยพุ่งออกมาดั่งกระแสน้ำ หล่อเลี้ยงทั่วร่างจางฝาน
เส้นลมปราณที่เคยเสียหายกลับได้รับการฟื้นฟูในยามนี้ ซ่อมแซมรวดเร็ว แถมแข็งแกร่งกว่าเดิม!
ความเจ็บไข้แฝงเร้นทั้งมวล โรคภัยทั้งปวงในร่างมลายหายสิ้นในตอนนี้!
เมื่อจางฝานลืมตาอีกครั้ง
ทั่วร่างรู้สึกถึงความโปร่งโล่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!
มู่ชิงสุ่ยเบิกตางามมองทั้งหมดนี้ นางตรวจสอบร่างจางฝานก็พบว่า หม้อมหาสังสารวัฏได้ซ่อมแซมร่างจางฝาน จากนั้นเข้าสู่ตันเถียนของเขา
เหลือเชื่อยิ่ง!
หม้อมหาสังสารวัฏที่ไม่ปรากฏถึงหมื่นปี กลับยอมรับนายแล้ว!
แม้จะไม่ถูกกระตุ้นในมือนาง แต่ไม่เป็นไร
จางฝานเป็นบุรุษของข้านี่นา!
“นี่คือหม้อมหาสังสารวัฏ? เจ้าให้ข้า? พลังของข้ากลับคืนสู่จู้จีห้าขั้นแล้ว!”
จางฝานขมวดคิ้วมองมู่ชิงสุ่ย เดิมคิดว่านางเห็นเขาเป็นแค่เตาหลอมบีบคั้นดูดกลืน ไม่คาดว่าจะให้ของวิเศษแบบนี้?
“พี่ใหญ่! รีบเปิดประตู! ท่านแม่ถูกฉู่หลิวหลีตบ!”
บัดนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยเสียงเคาะประตูถี่ ๆ
จางฝานจำได้ นี่คือเสียงของจางหลิงเอ๋อร์ผู้น้อง
พ่อแม่จางหลิงเอ๋อร์ถูกคนโหดร้ายฆ่า พ่อแม่จางฝานเก็บมาเลี้ยงดู บัดนี้อายุสิบหกปี กลายเป็นสาวงาม