จางฝานท่องในใจ!
พลังวิญญาณประหลาดนั้น กลับเริ่มกลืนกินพิษสุดขั้วน้ำแข็งอัคคีในร่างของจางจื่อเฉิน!
"อะ ไอ้นี่มัน!"
จางจื่อเฉินตกตะลึงยิ่งนัก
ร่างของเขาเอง เขาย่อมรู้ดีที่สุด
พิษสุดขั้วน้ำแข็งอัคคีในร่าง กำลังถูกดูดกลืนไปงั้นรึ?!
เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของจางจื่อเฉินก็กลับมาแดงระเรื่อ ไม่อ่อนแอถึงเพียงนั้นอีก
เมื่อเห็นดังนั้น หวังฉินและจางหลิงเอ๋อร์ก็ดีใจจนเนื้อเต้น
"ที่พิษสุดขั้วน้ำแข็งอัคคีร้ายกาจ ก็เพราะต่อให้ถูกดูดออกไปจนหมดพิษแล้ว พิษก็ยังส่งผลต่ออวัยวะทั้งหมดในร่าง ต่อให้ถูกดึงพิษออกไปจนหมด ก็ยังอยู่ได้อีกเพียง 2 ปีเท่านั้น"
จางฝานขมวดคิ้ว
พิษสุดขั้วน้ำแข็งอัคคีร้ายกาจยิ่งนัก แม้จะดูดพิษออกไปจนหมดแล้ว แต่พิษปริมาณเล็กน้อยก็ได้แทรกซึมเข้าไปในอวัยวะทั้งห้าของจางจื่อเฉินแล้ว
"ได้อยู่ต่ออีก 2 ปีก็เพียงพอแล้ว!"
จางจื่อเฉินดีใจจนแทบบ้า
"ข้าจะไปที่ศาลาโอสถช่วยท่านเอายาโอสถมาให้ แม่ น้อง พวกเจ้าดูแลพ่อให้ดี"
จางฝานกล่าวจบ ก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
...
ภายในศาลาโอสถ
"จางฝานนี่! เขามาอีกแล้ว!"
"เร็ว ปิดประตู อย่าให้เขาเข้ามา!"
"ก่อนหน้านี้จางจื่อเฉินยังไม่กลับ จางฝานก็กล้าอาละวาดที่นี่ บัดนี้จางจื่อเฉินกลับมาแล้ว คราวนี้จะไม่ฟ้าถล่มดินทลายรึ?"
เมื่อเห็นจางฝานพุ่งมาทางศาลาโอสถ ทุกคนในศาลาล้วนเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างกะทันหัน ราวกับเห็นดาวมรณะ
จางฝานกลับเตะประตูเปิดออก บุกเข้าไปโดยตรง
"จางฝาน เจ้าคิดจะทำอะไร!?"
"ในฐานะคนตระกูลจางมาเอายาโอสถไปรักษานิดหน่อย ผิดตรงไหน?"