"เดิมพันนี้ ข้าชนะ เจ้าก็ควรทำตามสัญญาแล้ว"
จางฝานกล่าวเสียงเย็น
จางจู่ฟงใบหน้าเขียวปั๊ด สุดท้ายคำรามอย่างไม่ยินยอม "จางจื่อเฉิน จางฝาน ทั้งคู่ไร้ผิด จะได้รับเบี้ยเลี้ยงจากห้องจ่ายส่วยเดือนละหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณขั้นต่ำ!"
"ท่านผู้อาวุโสใหญ่ เหมือนท่านจะลืมไปอีกข้อหนึ่งนะ คุกเข่าลง แล้วกล่าวขอโทษพวกเรา!"
จางฝานกล่าวเสียงเย็น
จางจู่ฟงร่างสั่นสะท้าน กัดกรามแน่น กำหมัดทั้งสอง ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
หากสายตาฆ่าคนได้
เกรงว่าจางฝานคงถูกฆ่าไปหลายหมื่นครั้งแล้ว
ให้คุกเข่าต่อหน้าจางจื่อเฉินและจางฝาน
เช่นนั้นผู้อาวุโสใหญ่เขาก็ไม่ต้องเป็นแล้ว
"ไป!"
จางจู่ฟงย่อมไม่มีทางคุกเข่าให้พวกเขา บันลือเสียงคำรามหนึ่งครั้ง หมุนกายจะจากไป
ส่วนผู้คนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็เดินตามจางจู่ฟงออกไป
"จางฝาน เจ้าอย่าได้โอหังนัก ยิ่งกระโดดสูง ยิ่งตกเจ็บหนัก!"
จางชงกัดฟันกล่าวกับจางฝานจบประโยคนี้ ก็สาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว
ฉู่เมิ่งหลีเดินตามหลังจางชง คิ้วงามขมวดน้อยๆ
นางบัดนี้ค่อนข้างเสียใจ รู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก ไม่น่าพลิกหน้าหนีจางฝาน
เช่นนั้น อย่างน้อยตนยังมีโอกาสเข้าใกล้จางฝาน
แต่ตอนนี้ ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน
ทว่าผู้ใดก็คิดไม่ถึง คนที่ตันเถียนถูกทำลาย เส้นชีพจรขาดวิ่น จะสามารถฟื้นคืนชีพใหม่ได้
ส่วนหวังฉินและจางหลิงเอ๋อร์ดีใจแทบคลั่ง
"ข้ารู้อยู่แล้วว่าไอ้เฒ่านั่นต้องบ่ายเบี่ยง"
จางฝานว่า
"เตรียมตัวหน่อย ไปจวนเจ้าเมืองเดี๋ยวนี้ สร้างฐานขั้นเก้า ก็สามารถเริ่มปลุกจิตวิญญาณศาสตราได้แล้ว"