ทุกคนสีหน้าเคร่งขรึม มองไปที่จางจื่อเฉิน
จางจื่อเฉินกำหมัดแน่น ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ
ครึ่งปีก่อน เขาพาพี่น้องสิบกว่าคนไปด้วยกันจริง ๆ
แต่เขาได้บอกพวกพี่น้องเหล่านั้นแล้วว่าไม่ให้ไป ทว่าพวกเขากลับยืนกรานจะตามไปด้วยจนได้ จางจื่อเฉินจึงต้องพาพวกเขาไปอย่างจำใจ
หากจางจู่ฟงใช้เรื่องอื่นมากลั่นแกล้งจางจื่อเฉิน
จางจื่อเฉินไม่หวั่นเกรงเลยสักนิด เว้นแต่เรื่องนี้...
ในใจของจางจื่อเฉินเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"จางจื่อเฉิน เจ้าไม่พูดจา เช่นนั้นคือรู้แล้วว่าตนผิด?"
จางจู่ฟงมีรอยยิ้มเย็นบนใบหน้า
จางจื่อเฉินเป็นคนรักพี่น้องและชอบช่วยเหลือผู้อื่น ใครบ้างจะไม่รู้จัก
เขาจับจุดอ่อนของจางจื่อเฉินมาเล่นงาน เพื่อให้จางจื่อเฉินต้องอับอายขายหน้า
เป็นอย่างที่คิด จางจื่อเฉินลุกขึ้นกล่าวว่า "เป็นข้าที่ปกป้องพี่น้องไม่ดีพอ!"
"ตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปจะมีประโยชน์อันใด? เจ้าพาพวกเขาไปตาย แต่ตัวเจ้ากลับมีชีวิตรอดกลับมาได้ สู้เจ้าตายไปพร้อมกับพวกเขาเสียยังดีกว่า!"
จางจู่ฟงเอ่ยจุดประสงค์ของตนออกมา
"เรื่องนี้ เป็นความผิดของข้า!"
จางจื่อเฉินทุบกำปั้นลงบนพื้น
พื้นแตกเป็นร่องรอยละเอียด หมัดเปรอะไปด้วยเลือด!
"ผลกล้าหาญชาญชัย! พาพี่น้องในตระกูลไปสู่ความตาย ตามกฎของตระกูลต้องชดใช้ด้วยการประหารชีวิตตัวเอง! เจ้าจงประหารตนต่อหน้าบรรพบุรุษทั้งปวง เพื่อชดใช้ความผิดเสีย!"
จางจู่ฟงกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ใช่แล้ว! จางจื่อเฉิน เจ้าจงประหารตนเสีย! เจ้าสมควรตาย!"
"ข้าว่าจางจื่อเฉินนี่ทำพวกพี่น้องเป็นโล่กำบังจึงเอาชีวิตรอดกลับมา!"
"เขาสมควรตายตามไปกับชาวตระกูลที่ล่วงลับเหล่านั้น!"