“ท่านพี่！ รอข้าด้วย！”
เมื่อเห็นว่าตนเองห้ามหลี่เหิงไว้ไม่อยู่ ซูมู่ซู่ก็ทำได้เพียงเดินตามออกไป
หน้าประตูใหญ่ หยางต้าหู่ที่รูปร่างสูงใหญ่กำยำยืนเท้าสะเอว ดูสง่าผ่าเผยนัก ข้างกายยังมีไอ้ลูกน้องอย่างหลิวเหล่าซานตามติด！
สองคนนี้ปกติชอบรังแกชาวบ้านในหมู่บ้านผิงสือเสียจนเป็นนิสัย นอกจากผู้ใหญ่บ้านแล้ว คนอื่นพวกมันไม่เคยใส่ไว้ในสายตา
หลี่เหิงเหน็บมีดปังตอไว้ที่บั้นเอวด้านหลัง เดินเข้าไปด้วยสีหน้าเย็นชา กล่าวว่า “หยางต้าหู่ เจ้ามายืนขวางหน้าบ้านข้าแล้วตะโกนอะไร？”
หยางต้าหู่ชะงัก ในความทรงจำของมัน หลี่เหิงไม่เคยพูดกับมันด้วยท่าทีเช่นนี้มาก่อน
มันยังไม่ทันได้โต้ตอบ หลิวเหล่าซานก็พูดด้วยความเดือดดาลว่า “หลี่เหิง！ เจ้ามาทำเป็นใสซื่ออะไร！ ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือ ให้พวกเราพาภรรยาของเจ้าไปเล่นสนุกสักหน่อย！ เล่นจนเบื่อแล้วก็จะคืนให้！”
“ไอ้หนู！ ร่างกายเจ้าก็ไม่ได้เรื่อง จะกักขังเมียสาวสวยสองคนนี้ไว้มีประโยชน์อะไร！”
“ท่านพี่！”
ซูมู่ซู่ตกใจจนหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงไปบนพื้นอีกครั้ง น้ำตาเม็ดโตไหลรินออกมา！
“ท่านพี่！ ขอร้องละ！ อย่าส่งข้ากับพี่สาวให้คนอื่นเลย！ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงอยู่ต่อไปไม่ได้！”
“พวกเราล้วนเป็นสะใภ้ตระกูลหลี่…… ข้าจะทำงานหนักดูแลครอบครัว ให้กำเนิดบุตรกับท่านพี่！ ขอท่านพี่ไว้ชีวิตด้วยเถิด！！”
หลี่เหิงรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย กัดฟันด้วยความหงุดหงิด ความทรงจำเล็กน้อยผุดขึ้นในหัว！
ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมตอนเมาครั้งที่แล้ว ได้ตกลงกับหยางต้าหู่และหลิวเหล่าซานจริงๆ
ช่างเป็นคนเลวที่เลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์！
“หลี่เหิง คิดดีหรือยัง？ จะให้พวกเราเอาตัวคนไป หรือจะขอใช้สอยในกระท่อมซอมซ่อนี้ก็ยังไหว？”
หยางต้าหู่ไม่ได้ใส่ใจหลี่เหิงแม้แต่น้อย กอดอกพูดว่า “ถ้าผ่านวันนี้ไป ภรรยาเจ้าดันตั้งท้อง ก็ถือว่าพี่ใหญ่ต้าหู่ให้เจ้ายืมใช้ นับว่าหนุ่มน้อยเจ้าดวงดี！”
“เจ้าลุกขึ้นก่อนค่อยพูด”
หลี่เหิงยื่นมือออกไปประคองซูมู่ซู่ให้ลุกขึ้น พูดอย่างจริงจังว่า “เจ้าวางใจ ข้าไม่มีทางยกผู้หญิงของข้าให้คนอื่นหรอก ข้ายังรอให้ร่างกายหายดี แล้วเข้าหออยู่กินกับพวกเจ้าสองพี่น้องอยู่เลย”
“ท่านพี่……”
ซูมู่ซู่หน้าแดงระเรื่อ เช็ดน้ำตา แต่กลับมองหลี่เหิงด้วยความกังวลอย่างยิ่ง
หากเรื่องนี้ไม่ยอม ท่านพี่จะจัดการกับสถานการณ์อย่างไรเล่า？
หลี่เหิงผลักประตูใหญ่เดินออกไป มองหยางต้าหู่และหลิวเหล่าซานด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรนัก！
คิดถึงว่าสองคนเลวนี่รังแกเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่เด็ก ก็อยากจะฟันพวกมันทีละคนให้ตายไปเสีย！
แต่ว่า ตอนนี้ก็ได้แค่คิดเท่านั้น
กลางวันแสกๆ กลางถนน สังหารคน ตัวเขาไม่เพียงหนีไม่พ้นภัย ยังจะซัดพาแม่เฒ่าและภรรยาสองคนต้องติดคุก เป็นทาสเป็นโสเภณี！
อย่างไรก็ตาม ในสังคมที่คนกินคนแบบนี้ ถ้าไม่อยากถูกคนรังแก อันดับแรกตนเองต้องแข็งแกร่งขึ้นมา！
“หยางต้าหู่ หลิวเหล่าซาน เรื่องวันนั้นก็แค่คำพูดล้อเล่นหลังเมา จะถือเป็นจริงเป็นจังไม่ได้ พวกเจ้ากลับไปเสีย”
หลี่เหิงเอามือไพล่หลัง พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หลี่เหิง！ เจ้าล้อพวกเราเล่นหรือ？”
สีหน้าของหยางต้าหู่เปลี่ยนไป พูดอย่างดุร้ายว่า “ไม่ได้สั่งสอนเจ้าสองสามวัน！ ข้าว่าไอ้บ้านี่มันคันหนังอีกแล้ว！”
“เหล่าซาน！ เข้าไป！ จัดการไอ้สารเลวนี่！ เดี๋ยวพี่เสือให้เจ้าได้เปิดซิงก่อนเลย！”
“ได้เลยพี่เสือ！ คอยดูดีๆ ละ！”
หลิวเหล่าซานยิ้มเจื่อนๆ วิ่งเข้าใส่หลี่เหิง คนอื่นพูดยาก แต่จัดการไอ้อ่อนแอขี้โรคอย่างหลี่เหิง แค่ง่ายๆ หมูๆ！
“ข้าอยากรู้ว่าใครกล้าขยับเข้ามาอีกก้าว！”
หลี่เหิงดึงมีดปังตอจากบั้นเอวด้านหลังออกมา สีหน้าเย็นชา！
แต่ไม่คิดเลยว่า หลิวเหล่าซานจะไม่กลัวเลยสักนิด แถมยังพูดจาดูถูกและยั่วยุ “หลี่เหิง！ เอาแค่มีดปังตอพังๆ เล่มเดียวมาขู่ใครหรือ？！ ถ้ากล้าจริงก็ฟันมาเลย！”
ข้อเรียกร้องเช่นนี้ หลี่เหิงจะไม่ตอบสนองได้อย่างไร？！
“ไอ้บ้านี่！ คิดว่าข้าไม่กล้าหรือ？！”
เมื่อเห็นหลิวเหล่าซานวิ่งเข้ามา หลี่เหิงก็ฟันลงไปเต็มแรง！
หลิวเหล่าซานตกใจล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เอาตัวรอดจากการฟันครั้งนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด เหงื่อเย็นซึม พูดว่า “หลี่เหิง！ เจ้าบ้าไปแล้ว！ เจ้ากล้าฟันจริงๆ ด้วย！！”
“ฟันไอ้สัตว์อย่างเจ้าตายเสียยังดีเสียกว่า！ แล้วก็เจ้า ไม่กล้าก็เข้ามาลองดู！ ดูว่าหัวเจ้าแข็งหรือมีดปังตอข้าแข็ง！”
หลี่เหิงชูมีดปังตอชี้ไปที่หยางต้าหู่ เขารู้ว่าหยางต้าหู่ต่างหากคือตัวการ หลิวเหล่าซานเป็นแค่ตัวตลกที่อาศัยบารมีเสือเท่านั้น
“ไอ้ขี้โรค ข้าเกรงใจเจ้าเกินไปแล้ว！ เจ้าคิดว่าเอามีดมาข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้รึ！”
หยางต้าหู่สบถ อ้าแขนทั้งสองข้างพุ่งเข้าใส่ราวกับเสือ！
ด้วยสภาพร่างกายของหลี่เหิงตอนนี้ จะเผชิญหน้ากับหยางต้าหู่ซึ่งๆ หน้ายากที่จะต่อกรได้ อย่างไรก็ตาม หากเขากลัวสองอันธพาลนี้ ก็ไม่คู่ควรเป็นทหารรับจ้าง！
ก่อนที่หมัดหนักของหยางต้าหู่จะฟาดลงมา ร่างของหลี่เหิงก็ทรุดต่ำลงกะทันหัน มีดปังตอในมือพลิกกลับ ใช้สันมีดกรีดไปที่ท้องของหยางต้าหู่อย่างแรง！
ฉีก！
เสื้อผ้าของหยางต้าหู่ถูกกรีดจนเป็นรอยขาดทันที พ่วงด้วยเนื้อตรงท้องก็ถูกกรีดจนเกิดรอยเลือด！
นี่ยังเป็นเพราะหลี่เหิงใช้สันมีดด้วยซ้ำ！
หากใช้คมมีด รับรองว่าไส้พุงของหยางต้าหู่ไหลออกมากองกับพื้น！
หยางต้าหู่มองหลี่เหิงด้วยความหวาดหวั่น ไอ้อ่อนแอขี้โรคคนนี้ ยังมีไม้ตายนี้ด้วย！
“หลี่เหิง！ เจ้ากล้าใช้มีดทำร้ายคน！”
หลิวเหล่าซานรีบลุกขึ้น พูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีดว่า “เจ้าคอยดู！ ข้าจะไปแจ้งทางการเดี๋ยวนี้！ ต้องให้เจ้าติดคุกให้ได้！”
“ตามกฎหมายของต้าเฉียน การบุกรุกบ้านเรือนผู้อื่นโดยพลการถือเป็นการกระทำเยี่ยงโจรผู้ร้าย ต่อให้ข้าฟันพวกเจ้าตายหมด ก็เป็นเพียงการป้องกันตัวโดยชอบธรรม！”
“ไม่เชื่อเจ้าก็ไปแจ้งทางการตอนนี้เลย！ ดูซิว่าหน่วยงานราชการส่งคนมาแล้ว จะจับใครโยนเข้าคุก！”
หลี่เหิงยิ้มเย็น พูด
“นี่……”
หลิวเหล่าซานพูดไม่ออก มันเรียนหนังสือมาไม่กี่วัน จะไปรู้กฎหมายของต้าเฉียนอะไรกัน？
เห็นหลี่เหิงพูดได้ดูยิ่งใหญ่ชอบธรรมนัก มันเองก็ลังเลว่าตนควรทำอย่างไรดี！
หลี่เหิงฉวยโอกาสตอกย้ำ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถ้ายังไม่รีบไสหัวไปอีก！ วันนี้ข้าจะจัดการพวกเจ้าทั้งคู่เสียเลยก็แล้วกัน”
“ไอ้ขี้โรค！ ฝีมือดีนี่！ พวกเรามาดูกันไปวันหลัง คอยดูเถอะ！”
หยางต้าหู่ฉีกผ้าจากเสื้อมาหนึ่งผืน ทำแผลที่ท้องตนเองแบบง่ายๆ พูดอย่างดุร้าย
จากนั้น มองซูมู่ซู่อย่างไม่ยอมลดละ ภายใต้การประคองของหลิวเหล่าซานก็จากไปอย่างเซื่องซึม
“เฮ้อ ร่างกายนี้แย่เกินไปจริงๆ ออกแรงนิดหน่อย ก็เหมือนจะเป็นลมหมดแรง”
วิกฤตคลี่คลาย จิตใจของหลี่เหิงผ่อนคลาย รู้สึกเพียงหน้ามืดตาลาย พิงกำแพงดินปาดเหงื่อ
“ท่านพี่！ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง？ ไม่เป็นไรนะ？”
ซูมู่ซู่รีบวิ่งออกมา มองหลี่เหิงด้วยสีหน้ากังวล
“ไม่เป็นไร”
หลี่เหิงหัวเราะ มองภรรยาสวยของตน อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อว่า “สามีเจ้ายังดีนักหนา ต่อให้ตอนนี้เข้าหออยู่กินด้วยกันก็ไม่มีปัญหา”
“ท่านพี่…… ท่าน ท่านอย่าได้คิดฟุ้งซ่านอีกเลย หมอหลวงบอกว่า การคิดก็ทำร้ายร่างกายได้”
ซูมู่ซู่หน้าแดงระเรื่อดั่งดอกไม้งามแรกแย้ม พูดเสียงอ่อนโยน
เฮ้ย！ จริงด้วย การคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องสวาทมันทำร้ายจิตใจจริงๆ เรื่องนี้เขารู้ดี
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสาวงามผู้นี้ และยังเชื่อฟังเขาทุกอย่าง หากไม่มีความคิดอะไรเลย แล้วจะยังเป็นผู้ชายปกติอยู่หรือ？
“ท่านพี่ เมื่อกี้ท่าน…… ท่านเก่งมาก”
ซูมู่ซู่เงยหน้ามองหลี่เหิง พูดอย่างระมัดระวังว่า “ท่านคนเดียวก็ตีพวกมันทั้งสองคนหนีไปได้”
“ทำไม？ เจ้าว่าข้าโหดร้ายเกินไปหรือ？”
หลี่เหิงเมื่อครู่ไม่ได้คิดถึงด้านนี้ ตอนนี้เริ่มกังวลบ้างแล้ว จะไม่ทำให้ภรรยาฝังใจใช่ไหม
“ไม่เลย！”
ซูมู่ซู่ตกใจคอหด พูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนกว่า “ข้าน้อยคิดว่าบุรุษผู้กล้าหาญพึงเป็นเช่นนี้ จึงจะสามารถพยุงครอบครัวไว้ได้ เมื่อครู่เห็นท่านพี่กล้าหาญเช่นนั้น ในใจข้าน้อยก็เบิกบานยิ่งนัก……”
พูดพลาง นางแอบมองหลี่เหิงอย่างเงียบๆ กลัวเหลือเกินว่าตนเองพูดอะไรผิดไป จะถูกทุบตีอย่างโหดร้าย
เมื่อเห็นว่าในคิ้วในตาของหลี่เหิงซ่อนรอยยิ้มไว้ จึงค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“มานี่ มาเป็นเพื่อนสามีคุยกันหน่อย”
หลี่เหิงนั่งบนกำแพง จับมือนุ่มนิ่มขาวผุดผาดของซูมู่ซู่ พูด
ซูมู่ซู่ปล่อยให้เขาจับมือ ยืนอยู่ข้างๆ อย่างว่าง่าย
ในใจหลี่เหิงแอบภาคภูมิใจยิ่งนัก หญิงงามเช่นนี้ นับจากนี้ไปก็คือผู้หญิงของเขาแล้ว
ชาติก่อนแม้เขาจะเป็นเซียนเจ้าชู้มีชื่อ แต่ด้วยเหตุผลทางอาชีพ หญิงที่อยู่รอบข้างล้วนเป็นแค่การคบหาแบบฉาบฉวย ต่างคนต่างได้ตามต้องการ โดยพื้นฐานไม่เคยใช้ความรู้สึกจริงจัง
“มู่ซู่ ข้าขอจูบเจ้าสักทีได้ไหม？”
หลี่เหิงก้มหน้าลงกะทันหัน ถามเสียงนุ่มนวล
“อืม…… ข้าน้อย ข้าน้อยไม่รู้…”
ซูมู่ซู่จะกล้าตอบอย่างไรได้ เขินอายและตื่นเต้นจนหลับตา
หลี่เหิงหัวเราะ กอดร่างอ่อนนุ่มของหญิงสาว ริมฝีปากค่อยๆ แนบลงไป……