เสิ่นไห่ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทั้งคนมึนงงไปหมด
นี่ฉันมาอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?
เขากวาดตามองไปรอบๆ
พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในห้องน้ำห้องหนึ่ง
ก้มลงมองข้างล่าง เสิ่นไห่ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
ตรงหน้าของเขา มีผู้หญิงต่างชาติคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่
ผมสีทองเปล่งประกาย ดวงตาสีฟ้าใส ใบหน้าเพริศพริ้งจนพูดไม่ออก
ชุดรบรัดรูปสีขาวสลับทองแนบเนื้อ
เผยให้เห็นทรวดทรงเอวบางช่วงขาได้อย่างชัดแจ้ง
ผิวขาวจนผิดปกติ เปล่งประกายเนียนนุ่มใต้แสงไฟ
หญิงสาวจ้องมองไปข้างหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับมีเรื่องค้างคาใจ กำลังตัดสินใจอะไรที่ยากลำบากอย่างยิ่ง
ส่วนตัวเขาเอง
เสื้อผ้าหลุดลุ่ย พร้อมจะระเบิดพลังเต็มที่!
เสิ่นไห่จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตา รูม่านตาหดวูบ
ให้ตายสิ!
นี่ไม่ใช่สตาร์ไลท์จากเรื่อง The Boys เหรอไง?!
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
หรือว่าฉันกำลังฝันอยู่?
เสิ่นไห่ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง
สัมผัสปลายนิ้วสมจริงสุดๆ อบอุ่นและชุ่มมัน ไม่มีความรู้สึกเหมือนฝันเลยแม้แต่น้อย
เป็นความรู้สึกจริงแท้แบบไม่หลอกลวง
เขาพยายามขุดคุ้ยเศษความทรงจำในหัว
ตัวเองเพิ่งจะนั่งเครื่องบินกลับจากมาเลเซียมาปักกิ่งไม่นานมานี้เอง
เที่ยวบินขากลับที่แสนปกติดี จะเกิดอะไรขึ้นได้ยังไงกัน?
หรือว่าเครื่องบินตก จมหายไปในทะเลลึก แล้วฉันรอดชีวิตมาได้?
ในขณะที่เสิ่นไห่กำลังสงสัยและคิดฟุ้งซ่านอยู่เต็มไปหมด
ความทรงจำแปลกหน้ามากมายก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง กระหน่ำโจมตีความคิดของเขา
ภาพนับไม่ถ้วน ตัวตน อดีต ถูกบรรจุเข้ามาในจิตสำนึกในพริบตา
เสิ่นไห่รู้สึกตัวตื่นเต็มร้อยทันที
ให้ตายเถอะ!
เขาข้ามมิติมาแล้ว
ทะลุเข้ามาในโลกอันตรายสุดขีดของ The Boys
เข้าไปแทนที่ดีป์ (The Deep) ในกลุ่มเซเว่น
ตกสู่ทะเลลึก กลายเป็นดีป์!
โอ้พระเจ้า!
เสิ่นไห่บ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง
ข้ามิติมาเป็นใครไม่ดี ก็ไม่รู้จะไปเป็นเอาเจ้าปลาห่วยๆ คนนี้ได้ยังไง?
ใครที่เคยดูเรื่องนี้ก็รู้ดี ดีป์น่ะเป็นขยะจริงๆ
นิสัยขี้ขลาดแล้วก็ชอบอวดตัว รังแกคนอ่อนแอกลัวคนแข็งแกร่ง ประจบประแจงคนมีอำนาจ
เพื่อผลประโยชน์ไร้ซึ่งขอบเขต ทำอะไรโง่ๆ แล้วก็สุดโต่ง
เอาแค่เรื่องตรงหน้าเนี่ยแหละ โง่สุดขีด
สตาร์ไลท์พูดไว้ชัดเจนแล้วว่า ที่บ้านมีรูปของดีป์แปะอยู่
และยังแสดงออกถึงความชื่นชมในตัวดีป์ เรียกว่าสาวน้อยผู้หลงใหลตัวจริง
ถ้าคนเดิมของร่างนี้ปกติหน่อย การจะได้สตาร์ไลท์มาเป็นแฟนก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา
แล้วไอ้คนนี้ไปทำอะไรลงไป?
ต่อหน้าสาวน้อยตรงหน้า แก้กางเกงลงมาเฉยเลย!
เฮ้!
ไพ่ดีๆ ทั้งสำรับ เล่นจนพังหมด
ในขณะที่เสิ่นไห่กำลังบ่นอย่างบ้าคลั่ง
เรื่องราวก็ดำเนินไปตามพล็อตเดิม……
ให้ตายสิ!
นี่ๆๆ!
แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี?
เสิ่นไห่สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับตำหนิตัวเอง
โลกของ The Boys นั้นระเบียบวินัยพังทลาย มาตรฐานทางศีลธรรมแทบไม่มีอยู่จริง
แต่เขาไม่เหมือนกัน เขามาจากโลกแห่งความสงบ มีกฎหมาย และศีลธรรม
การศึกษาหลายปีและหลักศีลธรรมที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
กำลังฉุดรั้งจิตใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ให้หยุด?
ผู้ชายปกติคนไหนในเวลานี้ถึงจะทนหยุดไหว
หยุดไม่ได้หรอก!
ไม่สนใจแล้ว เอาเป็นแบบนี้แหละ!
ยังไงๆ ตามพล็อตเรื่องเดิม ดีป์ต่อให้ห่วยแตกสุดขีดก็รอดไปจนถึงซีซัน 5
ชีวิตไม่มีอันตราย จะกลัวอะไรกัน!
ในขณะที่เสิ่นไห่ปลงตกได้เต็มที่ในพริบตา
ติ้ง!
เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันชัดเจนดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน
ใครที่รู้ก็รู้ ระบบมาแล้ว!
ของแถมมาตรฐานของคนข้ามมิติ ในที่สุดก็มาถึง!
[ติ้ง! ยินดีด้วย เจ้าของสถิติได้เปิดใช้งานระบบสังหารแห่งความมืดสำเร็จแล้ว!]
ได้ยินชื่อระบบ เสิ่นไห่รู้สึกใจสั่นอย่างแรง
ชื่อนี้ฟังดูโหดร้ายจริงๆ เต็มไปด้วยกลิ่นอายการฆ่าฟัน
ดีป์คอยเตือนตัวเองในใจไม่หยุด
ต้องปรับตัวให้เข้ากับโลกนี้ให้ได้ ต้องโหดให้ได้!
อะไรก็มีได้ แต่ห้ามมีศีลธรรม!
แล้วก็ จุดที่สำคัญที่สุด
ต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว!
อีกอย่าง ไอ้เด็กบ้าไซโคพาธโฮมแลนเดอร์ต้องตายให้ได้
ต้องฆ่ามันก่อนที่โฮมแลนเดอร์จะฉีดเซรุ่มรุ่นแรกนั่น!
เสียงจักรกลเย็นชาของระบบยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ ค่อยๆ อธิบายกฎเกณฑ์
[เจ้าของสถิติทุกครั้งที่สังหารเป้าหมายหนึ่งคน จะสุ่มรับความสามารถหนึ่งอย่างของเป้าหมายได้ พร้อมกับได้รับค่าคะแนนสังหารที่สอดคล้องกัน]
ค่าคะแนนสังหาร?
เสิ่นไห่รู้สึกสนใจขึ้นมา รีบถามในใจทันที
"ค่าคะแนนสังหารมีไว้ทำอะไร?"
[ค่าคะแนนสังหารใช้เพื่ออัปเกรดความสามารถต่างๆ ของเจ้าของสถิติ]
เสิ่นไห่เข้าใจแจ่มแจ้งในทันที ดีใจสุดขีด
ระบบนี้ เจ๋งสุดๆ ไปเลย
ตั้งแต่นี้ต่อไป ข้าพเจ้าเสิ่นไห่จะไม่ทนอยู่ร่วมโลกเดียวกับพวกอาชญากรพลังเหนือมนุษย์!
ในหัวของเขานึกถึงความสามารถสองอย่างขึ้นมาทันที
ความเป็นอมตะและการบิน
เฮ้!
ใครกันล่ะที่ไม่เคยฝันอยากจะบินตอนเด็กๆ?
[ระบบเสริม: ยิ่งเป้าหมายที่สังหารแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ค่าคะแนนสังหารที่ได้รับยิ่งสูงเท่านั้น]
[ค่าคะแนนสังหารที่ได้รับต่อครั้งเกิน 5,000 แต้ม จะสามารถปลดล็อกของรางวัลพิเศษเฉพาะระบบได้!]
เสิ่นไห่จดจำกฎของระบบไว้อย่างแม่นยำ
ข้อสุดท้ายก็เข้าใจง่าย
พูดง่ายๆ ก็คือ การฆ่าพวกพลังเหนือมนุษย์ที่เก่งๆ แล้วจะได้ของรางวัลพิเศษ
ดีป์อดคิดเพ้อฝันในใจไม่ได้
ถ้าสามารถฆ่าโฮมแลนเดอร์ซึ่งเป็นระดับพระเจ้าได้ จะได้ค่าคะแนนสังหารเท่าไหร่กันนะ?
คิดอยู่สองวินาที เสิ่นไห่ก็ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดและเก็บความคิดนั้นไว้
พลังของโฮมแลนเดอร์มันเกินจริงไป ขนาดตอนนี้ของตัวเองสู้ไม่ได้เลย
ก่อนจะโตพอ คิดไปก็เท่านั้น แค่หาทางตายเอง
วินาทีถัดมา ดีป์ขยับจิตนึก เปิดแผงข้อมูลส่วนตัว
[ชื่อ: ดีป์]
[อายุ: 34 ปี]
[ความสามารถ: พลังมหาศาล LV3, เกราะป้องกันมหาศาล LV3, ความเข้ากันได้กับทะเล LV4, การรักษาตัวใต้น้ำ LV3, การรักษาตัวขั้นสุด LV1]
มองดูข้อมูลในแผงของตัวเอง ดีป์ตื่นเต้นจนตัวสั่นระริก
จากนั้น สตาร์ไลท์ที่อยู่ตรงหน้าก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ร่างระหงเกร็งขึ้นมาทันที ชุดรบรัดรูปเผยให้เห็นโค้งเว้าที่เย้ายวนยิ่งขึ้น
เธอใช้มือขยี้แก้มที่เมื่อยล้า พร้อมกับหมุนตัวเดินออกไป
ปากก็บ่น curses เบาๆ ไม่หยุด เต็มไปด้วยความหงุดหงิด
"Fuck! ผู้ชายเป็นพวกกีบวัวตัวใหญ่ทั้งนั้น บอกว่า3 นาทีไงๆ?"
ร่างของสตาร์ไลท์เดินจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความอึดอัดและโกรธแค้นเต็มท้อง
เมื่อคนจากไปหมดแล้ว เสิ่นไห่รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งในใจ
ต้องรีบชดเชย รีบแก้ไขสถานการณ์
ดีที่สุดคือเก็บมาเป็นนางในฮาเร็ม
เสิ่นไห่กดข่มความคิดวุ่นวายในใจลง แล้วเริ่มจัดระบบความคิด
เขาพยายามค้นหาความทรงจำของร่างเดิม นึกถึงบรรดาผู้มีความสามารถที่ก่อกรรมทำเข็ญทั้งหมด
โดยเฉพาะเป้าหมายที่ทำชั่วสารพัด สมควรตาย
ไม่ค้นไม่รู้ ค้นแล้วถึงกับตกใจ
เป้าหมายแบบนั้นน่ะ……
ก็เยอะชะมาก!
หญิงโสเภณีแก่ที่บังคับผู้อื่นเป็นโสเภณี แล้วตัวเองก็ยังรับแขกเอง
อย่าถามว่าดีป์รู้ได้ยังไง……
ไอ้หมูอ้วนที่ชอบแปลงร่างเป็นหนุ่มหล่อ แล้วไปหลอกลวงเด็กสาวตัวน้อยๆ บ่อยๆ
แล้วก็ไอ้ตุ๊ดตายที่สามารถควบคุมความคิดคนอื่นได้……
เดี๋ยวนะ!
สามารถควบคุมความคิดคนอื่นได้?
มีแผนแล้ว!
ดีป์เดินออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็หยุดกึก
ไม่ได้!
เดิมทีเขาตั้งใจจะวิ่งตามสตาร์ไลท์ไปอธิบายต่อหน้า
แต่คิดไปคิดมา สตาร์ไลท์เพิ่งกินคาเวียร์ไปหยกๆ
แล้วเจอกันทันที……
มันก็เขินเกินไปหน่อย
คิดแล้วคิดอีก ดีป์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
กดเข้าแอป Twitter แล้วเปิดบัญชีของสตาร์ไลท์
นิ้วมือพิมพ์บนหน้าจออย่างรวดเร็ว แก้ไขข้อความแล้วส่งออกไป
"ขอโทษมาก เมื่อกี้ฉันถูกคนอื่นควบคุมความคิด"