เสียงนกร้องแหลมสูงดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ทักษะของนกมาถึงก่อนตัวมันเสียอีก
【แจ้งเตือนระบบ: เนื่องจากคุณขโมยสมบัติที่นกเฟิงฉินเฝ้าปกป้องมานาน นกเฟิงฉินจึงกำลังโจมตีคุณ】
มนุษย์จะวิ่งหนีพายุหมุนทันได้อย่างไร
กวนซานเยว่ถูกพัดเข้าไปในกระแสลมหมุน กลิ้งไปมาราวกับอยู่ในเครื่องซักผ้าฝาหน้าสักเจ็ดแปดรอบ ก่อนจะกระแทกเข้ากับลำต้นไม้จนหยุดลง
ความเจ็บปวดตรงแผ่นหลังทำให้เธอหน้ามืดไปชั่วขณะ เธอกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงร้องออกมา
กวนซานเยว่กระแอมหนึ่งที ใช้ฝ่ามือยันลำต้นไม้แล้วลุกขึ้น มองนกเฟิงฉินที่อยู่กลางอากาศ
พายุหมุนพัดหมอกหนาทึบรอบบริเวณจนกระจายหายไปหมด แสงแดดส่องทะลุเข้ามาในป่าอย่างไร้สิ่งกีดขวาง
ขนสีขาวสะอาด ปีกขนาดใหญ่ หัวไก่ คองู หางปลา นี่มันหงส์ไม่ใช่หรือ
บนหัวมีขนหงอน แต่ไม่มีขนหาง
หงส์เผือกตัวนี้ช่างงดงามจริง ๆ
“มนุษย์! เจ้าหัวขโมยไร้ยางอาย ขโมยสมบัติของข้าไป รีบคืนมาเดี๋ยวนี้!” เสียงเด็กใสกังวานฟังดูโกรธจัด ขนหงอนบนหัวตั้งชันราวกับขนพอง
“พูดได้ด้วยเหรอ?” นี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาเสียด้วย “เก่งจังเลย!” ช่างเถอะ เป็นเด็กก็ชมไว้ก่อนแล้วกัน
“ข้าคือนกเฟิงฉินผู้ยิ่งใหญ่ นกเฟิงฉินย่อมพูดได้อยู่แล้ว!” นกเฟิงฉินสีขาวสะบัดขนบนตัว มองซ้ายมองขวา ก่อนเลือกต้นไม้ที่สูงที่สุดแล้วขึ้นไปเกาะบนกิ่ง มองกวนซานเยว่จากด้านบน
“ฉันไม่รู้ว่าสมบัติของเธอหน้าตาเป็นยังไง เล่าให้ฟังหน่อยสิ”