“ถ้าฉันไม่มีผลึกพลังจิตล่ะ?” ถ้าไม่ได้สุ่มได้จุดทรัพยากรผลึกพลังจิตมาจากพรสวรรค์ แล้วจะเลี้ยงคนกลุ่มนี้ยังไง?
“ด้วยความสามารถของนายท่าน สักวันก็ต้องได้มาอยู่แล้วค่ะ~” ทริซีเงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น
“แค่ดูดซับพลังงานไม่ได้เท่านั้นเอง ไม่กระทบการเคลื่อนไหวตามปกติของฉันกับทริซีหรอก” บรรพบุรุษเผ่าแวมไพร์ผมทองตาสีฟ้าพยักหน้าเห็นด้วย
มีให้ก็เลี้ยงดีหน่อย ไม่มีให้ก็เลี้ยงแบบประหยัดหน่อยแล้วกัน
“ในเกมเอาชีวิตรอดแต่ละรอบ ระบบจะมอบตำแหน่งพ่อบ้านให้จำนวนจำกัด ยิ่งมอบตำแหน่งพ่อบ้านเร็วเท่าไร ความสามารถของนายท่านที่ได้รับตำแหน่งนั้นก็ยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น นี่เป็นกฎตายตัว เหมือนหีบสมบัติระดับสูงยิ่งเปิดได้ของมากและคุณภาพดีกว่าเดิม พวกเราเป็นพ่อบ้านกลุ่มแรกที่ปรากฏตัว จึงแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพ่อบ้านทั้งหมด” วินเซนต์อธิบายเสียงนุ่ม
“แต่เท่าที่ประสบการณ์จากเกมรอบก่อน ๆ บอก ต่อให้เก่งแค่ไหน แต่ละลอร์ดก็มีพ่อบ้านได้แค่คนเดียวค่ะ” ทริซีพูดพลางก้มหน้าซบต้นขากวนซานเยว่ “นายท่าน หนูบอกแล้วไงว่านายท่านต้องเก่งที่สุด!”
“แต่ฉันขี้เกียจน่ะ!” กวนซานเยว่ถอนหายใจ “ฉันไม่ชอบสู้ด้วย!”
เธอแค่อยากกิน ๆ ดื่ม ๆ แล้วซุ่มพัฒนาตัวเองไปเรื่อย ๆ จะทำยังไงดี!
ลูกน้องคลั่งไคล้คนเก่งขนาดนี้ หรือส่งกลับไปดีนะ?
จะแลกกับระบบเกมให้ได้พวกที่ไม่ขยันแข่งกันขนาดนี้สักสองคนได้ไหม!
“นายท่าน ถ้ามีผลึกพลังจิต พวกเราทุกคนจะแข็งแกร่งขึ้นครับ!” วินเซนต์รีบกล่าว
“ท่านลอร์ด พวกเราจะบุกตะลุยฝ่าแนวข้าศึกเพื่อดินแดน!”