เห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว โจวเสี่ยวม่ายจึงคิดจะไปเด็ดผักมาสักหน่อย ตอนเย็นจะได้ทำซุปแป้งกิน
ทั้งวันแทบไม่ได้กินอะไรลงท้อง ตอนนี้กรดไหลย้อนจนรู้สึกไม่สบายเอามากๆ
พอเดินเข้าลานบ้าน ก็เห็นเสียวชิงซานกับโจวจี้เหลียงกำลังช่วยกันกรององุ่นที่หมักได้ที่แล้ว
โจวเสี่ยวม่ายถามเสียวชิงซานว่า “ไม่กลับไปนอนพักสักหน่อยเหรอ กลางดึกต้องเข้าป่าไปล่าสัตว์ ไม่ง่วงหรือไง?”
เสียวชิงซานตอบว่า “ช่วงนี้ฉันจะไม่เข้าป่าไปล่าสัตว์แล้ว”
“ทำไมล่ะ?”
“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะไปช่วยเธอตั้งแผงขายของที่อำเภอ”
“ไม่ต้องหรอก งานแค่นี้ไม่ทำให้ฉันเหนื่อยหรอก”
“ถึงอย่างนั้นก็ต้องระวังตัวหน่อย”
โจวจี้เหลียงพูดว่า “ฟังชิงซานเถอะ ตอนนี้ร่างกายเธอ ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าทำงานหนัก”
โจวเสี่ยวตงเงยหน้ามองโจวเสี่ยวม่าย “พี่สาวใหญ่ ร่างกายพี่เป็นอะไรเหรอ?”
โจวจี้เหลียงรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนว่า “แค่เหนื่อยเกินไป ต้องพักผ่อนให้มากหน่อย”
นิสัยอย่างโจวเสี่ยวม่ายก็ไม่รู้ว่าจะเผลอพูดอะไรชวนตกใจออกมาหรือเปล่า เผลอบอกโจวเสี่ยวตงไปตรงๆ ว่าตัวเองกำลังตั้งท้องก็ได้!
กลัวเด็กคนนี้เก็บความลับไม่อยู่ ถ้าปิดไว้ได้ก็ปิดไปก่อนแล้วกัน
มีเสียวชิงซานช่วย โจวเสี่ยวม่ายก็ไม่เข้าไปยุ่งกับพวกเขา
ยังไงตอนนี้โจวจี้เหลียงก็ทำงานได้คล่องแคล่วแล้ว ไม่มีปัญหา
แค่กรององุ่น เสียวชิงซานกับโจวจี้เหลียงก็ทำกันจนดึกดื่น ดาวเต็มฟ้า
เพราะตอนนี้มีองุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ องุ่นที่หมักได้ที่แล้วต้องรีบกรองใส่ขวดเล็กแล้วปิดผนึกให้เรียบร้อย