โจวเสี่ยวหมินอยากแต่งงานก็เรื่องของเธอ โจวเสี่ยวม่ายรู้สึกว่าพูดมากไปก็ไม่มีความหมาย
เธอไม่อยากทะเลาะกับโจวเสี่ยวหมิน เพราะโจวเสี่ยวหมินเป็นคนที่เจ้าของร่างเดิมยังตัดใจไม่ได้ก่อนตาย
แน่นอนว่ายังมีหลิวไฉ่เซี่ยกับโจวเสี่ยวตงด้วย
โจวเสี่ยวม่ายหันไปหยิบกระโปรงจากราวตากผ้าในลานบ้าน ตัวกระโปรงยังไม่แห้ง
เสื้อผ้าที่เธอเอามาจากคุ้มหานมีอยู่ไม่กี่ชุด เสื้อผ้าบางที่เหมาะกับฤดูกาลนี้มีแค่สองชุด
เธอยื่นชุดในมือให้โจวเสี่ยวหมิน อีกฝ่ายไม่มีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเลย ส่วนเธอก็เอาเสื้อผ้าจากยุควันสิ้นโลกออกมาจากมิติวิเศษใส่ไม่ได้
“กระโปรงยังไม่ค่อยแห้ง เอากลับไปตากต่ออีกหน่อยเถอะ พรุ่งนี้ใส่ได้แน่นอน”
โจวเสี่ยวม่ายส่งกระโปรงให้โจวเสี่ยวหมิน
โจวเสี่ยวหมินรับไปแล้วหันหลังเดินจากไปทันที
โจวเสี่ยวม่ายถอนหายใจ
วันนี้ทำเครื่องเรือนไม่ได้แล้ว คงต้องเข้าอำเภอไปซื้อเสื้อผ้าดี ๆ สักสองสามชุด แล้วถือโอกาสย้ายทะเบียนบ้านออกมาด้วย
เธอเก็บเครื่องมือในลานบ้านเข้าไปไว้ในครัว ล็อกประตูห้องที่ใช้งานอยู่สองสามห้อง จากนั้นก็มุ่งหน้าไปทางปากหมู่บ้าน
ระหว่างเดินผ่านกลางหมู่บ้าน ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ๆ สามคนยืนโอบไหล่พาดบ่ากันอยู่
พอเห็นโจวเสี่ยวม่าย พวกเขาก็ผิวปากใส่ รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยแววล้อเลียน
ถ้าเป็นหญิงสาวทั่วไป คงก้มหน้าไม่กล้าเงย รีบเดินผ่านชายทั้งสามไปให้เร็วที่สุด
แต่โจวเสี่ยวม่ายกลับเดินเข้าไปหาแล้วถามว่า “พวกคุณคิดว่าผิวปากใส่ผู้หญิงที่เห็นแล้วมันเท่มากหรือไง? หรือคิดว่าแค่แซวผู้หญิงสักหน่อยก็ทำให้ตัวเองดูเจ้าสำราญมีเสน่ห์ขึ้นมา?”