เมื่อเห็นเสียวชิงซานทำท่าลำบากใจ
โจวเต๋อเหรินจึงเสนอทางออกให้ “ถ้าเสี่ยวม่ายยังไม่คืนดีกับบ้านเดิม ต่อให้คุณไปหาใครก็มีแต่จะทำให้ทางนั้นไม่พอใจ ไม่สู้ให้ย่าซุนมาช่วยจัดการ จ่ายเงินหน่อยก็เรียบร้อย! คราวก่อนนางช่วยพูดเรื่องแต่งงานให้เสี่ยวหมิน ก็ทำให้บ้านเดิมของเสี่ยวม่ายโกรธนางจนแทบเป็นแทบตายแล้ว จะทำให้พวกนั้นไม่พอใจเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เป็นไร อีกอย่าง คนอย่างนางเห็นเงินแล้วตาเป็นประกาย ต้องรับปากแน่”
สีหน้าเสียวชิงซานกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง “ผู้ใหญ่บ้านพูดถูกแล้ว ช่วยหาวันดี ๆ ให้ผมกับเสี่ยวม่ายหน่อย อีกเดี๋ยวผมจะแวะไปหาย่าซุน”
“รอก่อน”
โจวเต๋อเหรินลุกกลับเข้าไปในห้องเพื่อเอาสำเนาทะเบียนราษฎรของคนในหมู่บ้านมา
เรื่องเลือกวันดี ๆ แบบนี้ ปกติมักไปให้คนที่วัดเต๋าช่วยเลือก หรือไม่ก็หานักพรตพเนจรที่มาตั้งแผงอยู่ในอำเภอ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ทำกันได้
แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านชอบมาหาโจวเต๋อเหรินมากกว่า เพราะเขาเป็นคนมีความรู้ ทั้งยังพอรู้เรื่องปฏิทินโบราณอยู่บ้าง
ถึงขั้นมีบางบ้านคลอดลูก ก็ยังมาหาโจวเต๋อเหรินให้ช่วยตั้งชื่อ
พอจัดการเรื่องแบบนี้บ่อยเข้า โจวเต๋อเหรินก็ยิ่งมีประสบการณ์มากขึ้นทุกที
ตวนฮุยเจินพูดว่า “ชิงซาน นั่งก่อนสิ ในหม้อยังมีข้าวอยู่”
“คุณน้ายังไม่ได้กินข้าวกันหรือครับ”
“ยังเลย คนที่บ้านลงนาไปเกี่ยวข้าวกันหมด ฉันกับตาเฒ่าเพิ่งกลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน วันนี้กินข้าวที่บ้านน้านี่แหละ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมนัดกับเสี่ยวม่ายไว้แล้วว่าจะไปกินข้าวที่บ้านเธอ”
ตวนฮุยเจินยิ้มโดยไม่พูดอะไร และไม่ได้รั้งเขาไว้
ในใจคิดว่า สองคนนี้ได้คู่กัน ช่างดีจริง ๆ!