"ผ้านี่..."
สวีเจิ้งนิ้วไล้ไปบนเนื้อผ้า
"เอ๊ะ พี่ใหญ่ แปดหยวนจะเอาผ้าแบบไหนล่ะ ใส่แล้วสวยก็พอแล้ว!"
หนุ่มน้อยพูดจาคล่องแคล่ว
"กางเกงตัวนี้ทางใต้ขายดีจนแทบขาดตลาด! เพิ่งมาถึงที่นี่สดๆ ร้อนๆ ถ้าพี่เอาจริง เอาเจ็ดหยวนห้า!"
สวีเจิ้งส่ายหน้า วางกางเกงลง
คุณภาพขนาดนี้ เดาได้ว่าใส่ไม่กี่ครั้งก็คงขาด
เขาเดินดูแผงอื่นๆ อีกสองสามร้าน พบว่าราคาเสื้อผ้าที่นี่โดยทั่วไปอยู่ที่หนึ่งในสามถึงครึ่งหนึ่งของห้างสรรพสินค้าใหญ่ หรืออาจจะถูกกว่านั้นอีก
เสื้อเชิ้ตลายดอกตัวละสี่ห้าหยวน กระโปรงตัวละหกเจ็ดหยวน คนซื้อไม่น้อยเลย ส่วนใหญ่เป็นหนุ่มสาววัยยี่สิบกว่าๆ ก็มีแม่บ้านที่คิดละเอียดรอบคอบ ซื้อเสื้อผ้าราคาถูกให้สามีที่บ้านไว้เปลี่ยน
ที่แผงขายกางเกงผ้าลูกฟูกและแจ็คเก็ตทำงานเป็นหลัก สวีเจิ้งหยุดลง
เสื้อผ้าที่นี่ดูเข้าตามากกว่า ไม่"ฉูดฉาด" เกินไป "ใช้งานได้จริง" มากกว่า
เจ้าของแผงเป็นชายวัยสี่สิบเศษ หน้าตาใจซื่อ
"พี่ใหญ่ ดูกางเกงไหม ผ้าลูกฟูก แข็งแรงทนทาน ใส่ทำงานดีที่สุด"
ชายวัยกลางคนยื่นกางเกงตัวหนึ่งให้
สวีเจิ้งรับมาดูอย่างละเอียด
ผ้าเป็นผ้าลูกฟูกแท้ ย้อมสีค่อนข้างสม่ำเสมอ แต่การตัดเย็บฝีมือหยาบ ขอบเอวยางยืดเย็บเบี้ยว กระเป๋าก็ทำอย่างลวกๆ
เขาถามขึ้นหนึ่งประโยค
"กางเกงนี้ขายยังไง"
"เก้าหยวน ถ้าจะเอาเยอะ ลดให้ได้"
ชายวัยกลางคนพูดตรงไปตรงมา
"งานนี้... ทำในท้องถิ่นหรือเปล่า"
สวีเจิ้งลองถาม