สวีเจิ้งหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
“น้องติดตามพี่มาทำโรงงาน ตามพ่อมาสร้างถนน ผ่านเรื่องมากี่เรื่องแล้ว? เรื่องไหนทำไม่ดีบ้าง? ชาวบ้านในหมู่บ้านเอ่ยถึงน้อง ใครไม่ชมว่าน้องจริงใจ ไว้ใจได้? น้องเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี ทุกคนเชื่อใจน้อง น้องทำงานละเอียดรอบคอบ อดทน และมีความรับผิดชอบ สิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นคุณสมบัติที่ผู้ใหญ่บ้านที่ดีพึงมี”
“แต่...”
สวีหยางยังคงส่ายหน้า
“ผู้ใหญ่บ้านต้องดูแลเรื่องมากเกินไป ผมกลัวว่าจะรับมือไม่ไหว”
“ไม่มีใครเกิดมาเป็นผู้ใหญ่บ้านได้เองทั้งนั้น ล้วนเรียนรู้กันทั้งนั้น”
สวีเจิ้งพูด
“ตอนที่ลุงหวังเพิ่งเป็นผู้ใหญ่บ้าน ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลย แล้วค่อยๆ เรียนรู้ทีละน้อยหรือ? แล้วยังมีผม มีพ่อ มีลุงหวังคอยช่วยน้อง น้องยังจะกลัวอะไรอีก?”
สวีหยางเงียบไป
“อาเจิ้ง ทำไมน้องไม่เป็นล่ะ?”
นานทีเดียว สวีหยางจึงเอ่ยถาม “ถ้าน้องเป็น ยังไงก็ต้องเก่งกว่าพี่แน่นอน”
“ผมมีเรื่องที่ต้องทำ”
สวีเจิ้งพูด
“โรงงานอุปกรณ์ตกปลาต้องพัฒนา โรงงานเสื้อผ้าต้องขยาย ยังต้องวางแผนธุรกิจอื่นๆ อีก ถ้าผมมาเป็นผู้ใหญ่บ้าน เรื่องพวกนี้ก็จะดูแลไม่ทั่วถึง แต่น้องต่างจากผม น้องสามารถตั้งใจเป็นผู้ใหญ่บ้าน จัดการเรื่องในหมู่บ้านให้ดี พวกเราสองพี่น้อง คนหนึ่งดูแลภายใน อีกคนดูแลภายนอก ประสานงานกัน ถึงจะพัฒนาหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ให้ดีขึ้นได้”
สวีหยางเงยหน้าขึ้น มองน้องชาย
“อีกอย่าง”
สวีเจิ้งพูดต่อ
“ลุงหวังอายุมากขึ้นแล้ว สักวันหนึ่งก็ต้องเกษียณ ถ้าเขาลาออก แล้วให้คนอื่นมาเป็นผู้ใหญ่บ้าน พวกเราก็ไม่สบายใจ แต่ถ้าน้องมาเป็น พวกเราก็จะสานต่อแผนพัฒนาของเราได้ ทำให้หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ”