ตัวเรือขนาดยักษ์สั่นสะเทือนอย่างหน่วงเหนี่ยว หัวเรือถูกบังคับให้เลี้ยวหักมุมสามสิบองศา ตัวเรือเฉียดขอบแนวหินโสโครกผ่านไป โดยที่จุดที่ใกล้ที่สุดระหว่างก้นเรือกับยอดหินนั้น ไม่น่าจะเกินสามคืบ!
คลื่นยักษ์ซัดเข้ามาอีกระลอก ตัวเรือเอียงอย่างรุนแรง เหล่ากะลาสีบนดาดฟ้าต่างจับราวบันไดไว้แน่น จึงไม่ถูกเหวี่ยงตกทะเลไป
เฉียดฉิวอย่างยิ่ง เกือบเอาชีวิตไม่รอด
“เฮ้อ...”
“แม่เจ้า! แทบหมดกัน!”
แผ่นหลังของทุกคนเปียกโชก ไม่ใช่เพราะน้ำทะเล หากเป็นเหงื่อเย็น
สวีเจิ้งค่อยๆ ผ่อนแรงลง พวงมาลัยค่อยๆ กลับมาอยู่ในตำแหน่งปกติ เรือเริ่มทรงตัวอีกครั้ง
เขาไม่ได้หยุดหายใจแม้แต่น้อย รีบออกคำสั่งใหม่ทันที
“เพิ่มความแรงในการสแกนเรดาร์ สแกนทีละสิบเมตร ตรวจจับสันดอน หินโสโครก และสิ่งที่นูนขึ้นมาทั้งหมด!”
“รับทราบ!”
เจ้าหน้าที่ควบคุมเรดาร์ปรับปุ่มทันที เส้นสแกนบนจอถี่ขึ้น จุดแสงของแนวหินเล็กๆ ถูกจุดติดทีละจุด
เรดาร์ของเรือลำนี้มีประสิทธิภาพเหนือกว่าเรือภายในประเทศมาก แต่ก่อนหน้านี้ทุกคนใช้ไม่เป็น เสียของชิ้นสำคัญที่ช่วยชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย
สวีเจิ้งเดินไปที่เรดาร์ ปลายนิ้วแตะบนหน้าจอ
“จากนี้ไป ผมบอกทิศ เธอบอกระยะ เราจะค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปทีละก้าว”
“รับทราบ!”
“หางเสือซ้ายสิบห้าองศา”
“ระยะห่างจากโขดหินสามสิบสองเมตร!”
“หางเสือขวาห้าองศา”
“ระยะห่างจากสันดอนสิบแปดเมตร!”
“ประคองหางเสือ เดินหน้าครึ่งความเร็ว!”
หนึ่งคำสั่งหนึ่งการกระทำ จังหวะในห้องควบคุมเริ่มเคร่งครัดและเป็นระเบียบในทันที