หงเต๋อเฉวียนรีบก้าวขึ้นหน้า หยิบผ้าตัวอย่างที่ห่อด้วยถุงพลาสติกและซักจนสีซีดออกมาจากกระเป๋าผ้า แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังปัง
“ผู้อำนวยการเฉียน เชิญดูนี่ นี่คือผ้าลูกกรดแท้ ‘ยงเฟิงเซี่ยงไฮ้’ ที่พวกคุณขายให้เรา! เมื่อวานพวกเราแกะออกตรวจ ผ้าหนาไม่สม่ำเสมอ สีเพี้ยนหนัก พอซักน้ำ สีตกจนเหมือนย้อมผ้า! นี่เรียกว่าของแท้ได้หรือ? ใช้ได้หรือ?”
เฉียนโหย่วไฉมองผ้าตัวอย่างที่ด่างดวงและน่าเกลียดนั้น เปลือกตากระตุก แต่ยังแสร้งทำเป็นใจเย็น หยิบผ้าตัวอย่างขึ้นมาดูเป็นพิธี ใช้มือบี้ๆ คลำๆ แล้วส่ายหน้าถอนหายใจ
“อ้าว ท่านประธานสวี ท่านประธานหง นี่... นี่คงเป็นเพราะความชื้นระหว่างขนส่ง หรือเก็บรักษาไม่ดี! สินค้าที่ห้างสรรพสินค้าของเรานำเข้านั้น ผ่านช่องทางที่ถูกต้อง มีใบรับรองคุณภาพ! จะจงใจขายของไม่ดีให้พวกคุณได้อย่างไร!”
“ความชื้นระหว่างขนส่ง? เก็บรักษาไม่ดี?”
สวีเจิ้งหัวเราะเย็น หยิบใบสั่งซื้อและใบเสร็จรับเงินจากมือหงเต๋อเฉวียน แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์ด้วยเช่นกัน
“ผู้อำนวยการเฉียน สินค้าคนของห้างสรรพสินค้าคุณส่งตรงถึงโรงงานเรา ตรวจรับและจ่ายเงินทันที จากคลังของคุณถึงโรงงานเรา ระยะทางแค่สิบกว่าลี้ ใช้รถแทรกเตอร์ของคุณขน จะมาระยะทางไกลอะไร? ส่วนเรื่องเก็บรักษา โรงงานเรามีคลังเฉพาะ แห้งและระบายอากาศดี ผ้าผืนอื่นปกติหมด ทำไมเฉพาะผ้าลูกกรดชุดนี้ถึง ‘ชื้น’ และ ‘เก็บรักษาไม่ดี’? แล้วเราสุ่มตรวจห้าม้วน มีสามม้วนที่มีปัญหา โอกาสขนาดนี้สูงเกินไปไหม?”