เปลือกตาของเจ้ากุ้ยจือกระตุกอย่างรุนแรงหลายครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้นเป็นเส้นบางๆ
แววตาของนางว่างเปล่า ไร้จุดโฟกัสใดๆ มีเพียงความสิ้นหวังสีเทาหม่น
"ป้า ขอฟังผมพูดก่อนนะครับ"
สวีเจิ้งเห็นดังนั้นก็ตรงเข้าไปจับมือที่แห้งผากและเย็นเฉียบของนางไว้
"เรื่องของโก่วเซิ่งกับพี่ลูกพี่ลูกน้องของเขา พวกเรารู้หมดแล้ว ท่านเลขาธิการพรรคเซี่ยงแห่งคณะกรรมการเมืองลงมาควบคุมการช่วยเหลือด้วยตัวเอง ทีมกู้ภัยที่ดีที่สุดของเมืองและอุปกรณ์ก็ถูกส่งไปหมดแล้ว ตอนนี้คนหลายสิบคนกำลังพยายามขุดอยู่ที่เหมืองอย่างสุดกำลัง ไม่ได้หยุดแม้แต่วินาทีเดียว"
ในดวงตาของเจ้ากุ้ยจือ ดูเหมือนจะมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่สุดเกิดขึ้น
"ป้าอย่าล้มลงเด็ดขาดนะครับ"
น้ำเสียงของสวีเจิ้งจริงจังยิ่งขึ้น
"โก่วเซิ่งกับพี่ลูกพี่ลูกน้องของเขายังอยู่ข้างล่าง พวกเขาต้องการให้ป้าเป็นกำลังใจ ชาวบ้านในหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ของเราทุกคนกำลังรอให้พวกเขากลับมา! ถ้าป้าล้มก่อน แม้พวกเขาจะออกมาได้ แล้วจะไปหาใครล่ะครับ?"
"ใช่แล้วแม่!"
ภรรยาของโก่วเซิ่งก็พุ่งตัวมาที่ข้างเตียง ร้องไห้พลางพูดว่า "แม่ต้องทนให้ไหวนะ! โก่วเซิ่งกับพี่ลูกพี่ลูกน้อง... พวกเขาต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ! แม่ต้องรอให้พวกเขากลับมาดูแลแม่นะ!"
ริมฝีปากของเจ้ากุ้ยจือสั่นระริก น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบๆ ตามหางตา ซึมเข้าหมอน
แต่ในแววตาสีเทาหม่นของนาง แสงเล็กๆ นั้น ดูเหมือนจะสว่างขึ้นเล็กน้อย
"ป้า ผมขอรับรองกับป้าได้เลย"
สวีเจิ้งมองนาง พูดทีละคำอย่างหนักแน่น