"เชิญเข้ามา"
ประตูเปิดออก คนที่เข้ามาไม่ใช่ยามเฒ่าเฉิน และไม่ใช่เยี่ยไป่เม่ย แต่เป็นหงเต๋อเฉวียน
หงเต๋อเฉวียนในตอนนี้ ไม่มีความสุขุมเยือกเย็นเหมือนอย่างเคยแม้แต่น้อย ใบหน้าแดงก่ำ ผมบริเวณหน้าผากชุ่มด้วยเหงื่อติดแน่นกับหน้าผาก เห็นได้ชัดว่ารีบวิ่งมานาน
ทันทีที่เข้ามา เขาก็ปิดประตูด้วยมือข้างหนึ่ง ท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างมาก
"อาหยาง!"
หงเต๋อเฉวียนไม่สนใจพิธีรีตอง รีบเดินไปที่โต๊ะทำงานของสวีเจิ้ง นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คว้าแก้วชาที่ยังไม่ได้แตะของสวีเจิ้งบนโต๊ะ เงยคอ"กลั่ก กลั่ก"ดื่มจนหมด นั่นแหละถึงเช็ดปาก หายใจหอบเร็ว พูดเร็วมาก
"ที่ให้ฉันหาคนเฝ้าดูว่านฟู่กุ้ย มีความคืบหน้าแล้ว! และเป็นข่าวด่วนด้วย!"
สวีเจิ้งใจเต้นตุบ ๆ ความง่วงและความเหนื่อยล้าหายไปในทันที
"พี่หง ค่อย ๆ พูด เกิดอะไรขึ้น?"
หงเต๋อเฉวียนหันไปมองหน้าต่างที่ปิดสนิทอย่างระแวดระวัง เหมือนกลัวว่าจะมีคนแอบฟังอยู่ข้างนอก แล้วจึงขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย
"คนที่ฉันไปวางไว้ในตัวเมือง ชื่อเสี่ยวลิ่วจื่อ เขาเมื่อเช้านี้ ที่หน้าประตูร้านน้ำชาเย่ว์หลายที่เพิ่งเปิดใหม่ทางตะวันตกของเมืองเล็กนั่น เห็นกับตาว่านฟู่กุ้ยแก่คนนั้น กับใครคนหนึ่งเข้าร้านน้ำชาไปที่ห้องชั้นในสุดบนชั้นสองอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ!"
"กับใคร?"
หัวใจของสวีเจิ้งกระตุกวูบ
"เฉียนโหย่วไฉ ผู้จัดการแผนกขายผ้าของห้างสรรพสินค้าในเมืองเล็กนั่นไง!"
หงเต๋อเฉวียนพูดชื่อนี้ออกมาทีละคำ
"เฉียนโหย่วไฉ?!"