สวีต้าเหมาตาเป็นประกาย เคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า
"ซื้อรถน่ะหรือ ดีเลย! น่าจะซื้อตั้งนานแล้ว จะได้สะดวกเวลาออกไปทำธุระข้างนอก เรื่องเด็กๆ แกสบายใจได้ ที่บ้านมีฉันกับแม่แก คอยดูแลพวกหนูน้อยอย่างดี ไม่ให้อด ไมให้หนาว ไปโรงเรียนตรงเวลา ไม่มีขาดตกบกพร่องแน่"
แม่ของสวีก็พยักหน้ารัว
"สมควรไปแล้ว! ชิงอวี๋อยู่กับแก ดูแลบ้านเรือนทุกวัน ไม่เคยได้พักผ่อนเลย ครั้งนี้แกต้องพาเขาเที่ยวให้สนุก ซื้อเสื้อผ้าดีๆ เพิ่มสักหน่อย อย่าเสียดายเงิน เรื่องเด็กๆ แกวางใจได้ ที่บ้านมีเรา ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น"
สองตายายตอบตกลงง่ายๆ ไม่มีอิดเอื้อน
พวกเขาสนับสนุนการตัดสินใจของสวีเจิ้งมาตลอด แถมยังสงสารเซี่ยงชิงอวี๋ลูกสะใภ้ที่ขยันและเข้าใจโลก อยากให้ทั้งคู่ได้ออกไปพักผ่อนสบายๆ สักสองสามวันจากใจจริง
สวีเจิ้งวางใจแล้วเดินเข้าบ้าน
เซี่ยงชิงอวี๋กำลังจัดบ้าน เมื่อเห็นสวีเจิ้งก็ถามอย่างสงสัย
"จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือ"
"เรียบร้อยหมดแล้ว"
สวีเจิ้งเดินเข้าไปใกล้ จับมือเธอไว้เบาๆ แววตาอ่อนโยน
"ยังจำได้ไหม ที่ฉันรับปากว่าจะพาเธอไปมณฑลฝูเพื่อซื้อรถและเที่ยว ตอนนี้เรื่องในโรงงานและหมู่บ้านก็เข้าที่เข้าทางแล้ว เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย ไปมณฑลฝู"
เซี่ยงชิงอวี๋ชะงักไป ก่อนแก้มจะระเรื่อแดง ในตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจดีใจและไม่อยากเชื่อ
"จ...จริงหรือ จริงๆ แล้วคุณพาฉันไปหรือ"