สวีเจิ้งรีบก้าวเข้าไปรับ โน้มตัวยื่นมือออก แล้วโอบกอดน้องเจ็ดที่พุ่งเข้ามากอดไว้แน่น
หนูน้อยกอดคอเขาไว้แน่น แล้วหอมแก้มเขาอย่างเต็มแรง
“คุณพ่อ! หนูอัดรายการเสร็จแล้ว!”
เซี่ยงชิงอวี๋เดินเข้ามาใกล้อย่างช้า ๆ มองสวีเจิ้งที่ปลอดภัยดี น้ำตาคลอหน่วย
คำพูดมากมายนับพัน กลั่นออกมาเป็นคำถามเบา ๆ เพียงหนึ่งคำ
“กลับมาดี ๆ ก็พอ”
…
เสียงอึกทึกที่ท่าเรือค่อย ๆ จางหายไป กลางคืนโอบล้อมหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ ไว้อย่างอ่อนโยน
ครอบครัวของสวีเจิ้งกลับมาถึงบ้าน
แม่ของสวีเจิ้งต้มน้ำร้อนเตรียมไว้แล้ว ภายในห้องอบอุ่นไปด้วยไออุ่น
หลังจากเดินทางเหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน วันนี้เด็ก ๆ ก็ตื่นเต้นเกินไปหน่อย พวกเขาหาวไปมาทีละคน ๆ เปลือกตาแทบจะติดกัน
สวีเจิ้งอาสารับหน้าที่พาลูกสาวเข้านอนเอง
อาใหญ่กับเอ้อเหม่ยช่วยเหลือน้อง ๆ ล้างหน้าแปรงฟันอย่างรู้ใจ แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอนตัวเล็ก ๆ ที่สะอาด
น้องเจ็ดเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงของมณฑล ระหว่างทางเกาะติดสวีเจิ้งตลอดเวลา พูดคุยเรื่องแปลกใหม่ในสถานีโทรทัศน์ไม่หยุด
อาซื่อกับลูกเก้าที่อายุน้อยที่สุดยิ่งไม่ห่างจากสวีเจิ้งแม้แต่ก้าวเดียว มือเล็ก ๆ จับชายเสื้อเขาไว้แน่น กลัวว่าเขาจะกะพริบตาปุ๊บแล้วออกจากบ้านไปอีก
สวีเจิ้งอดทนนั่งอยู่กับลูกสาว ๆ เช็ดหน้า ห่มผ้าผืนเล็ก ๆ ให้ ฟังพวกเขาพูดถึงเรื่องที่โรงเรียนทีละคนทีละคน
“คุณพ่อ คราวหน้าออกทะเล พาหนูไปด้วยได้ไหม?”
น้องเจ็ดขยี้ตาแล้วถามเสียงเบา
“คุณพ่อ อย่าไปนานนะ หนู ๆ จะคิดถึง”
อาซื่อพึมพำเสียงเบา