เหตุที่สวีเจิ้งตื่นแต่เช้าตรู่ก็เพราะวันนี้เป็นวันที่โดมอนจะเดินทาง เขาจึงต้องไปส่งโดมอน
เขาแต่งตัวอย่างเบามือ มองดูเซี่ยงชิงเฉินที่หลับใหลอยู่ข้างกาย แล้วจึงก้าวออกจากประตู
...
เมื่อเซี่ยงชิงอวี๋ตื่นขึ้น ข้างเตียงว่างเปล่าไร้คน เหลือเพียงไออุ่นจาง ๆ ที่ค่อย ๆ เลือนหาย
นางถอนหายใจเบา ๆ รู้ดีว่าสามีเป็นห่วงโดมอน และเฝ้าคิดถึงการไปส่งแต่เช้า
สวีเจิ้งไม่มีแก่ใจจะกินข้าว กระทั่งน้ำร้อนสักอึกก็ยังไม่ได้ดื่ม คว้าเสื้อคลุมแล้วรีบออกจากประตูไป
ฝีเท้าของเขาเร็วและร้อนรน ถนนคอนกรีตที่เพิ่งสร้างใหม่เลือนหายไปเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว เขาได้แต่หวังจะไปถึงโรงงานอุปกรณ์ตกปลาให้เร็วขึ้นอีกนิด พูดคุยกับโดมอนอีกสักสองสามคำ แล้วส่งอีกฝ่ายขึ้นรถไปมณฑลอำเภอด้วยตัวเอง
ในใจเขาคิดไว้แล้วว่า ต่อให้โดมอนยืนกรานไม่ให้ไปส่ง เขาก็จะตามไปถึงมณฑล แล้วส่งอีกฝ่ายขึ้นเครื่องบินไปอเมริกาด้วยตัวเอง
แต่เมื่อเขามาถึงหน้าโรงงานอุปกรณ์ตกปลาด้วยอาการหอบเหนื่อย ภาพฉากอำลาที่คิดไว้กลับไม่ปรากฏ
ประตูโรงงานปิดแตะไว้ เงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใด ๆ ไฟในหอพักดับสนิท ลานกว้างสะอาดสะอ้าน เศษขนมและลูกกวาดที่หลงเหลือจากงานเลี้ยงส่งเมื่อวานถูกเก็บกวาดเรียบร้อย ราวกับว่าเพียงชั่วข้ามคืน ร่องรอยทั้งปวงเกี่ยวกับการเดินทางไกลของโดมอนถูกลบเลือนหมดสิ้น
หัวใจของสวีเจิ้งร่วงวูบ เขาก้าวเร็ว ๆ เข้าไปในเขตโรงงาน ตรงไปยังหอพักที่โดมอนเคยอยู่
ประตูห้องเปิดกว้าง ภายในว่างเปล่า
เตียงนอนถูกเก็บเรียบร้อย ผ้าห่มพับเป็นทรงเหลี่ยม โต๊ะสะอาดไร้ฝุ่น ราวกับไม่เคยมีใครอยู่ที่นี่มาก่อน มีเพียงแผ่นกระดาษจดหมายที่พับไว้อย่างประณีตวางทับอยู่บนมุมโต๊ะ ดูโดดเด่นสะดุดตาในห้องที่โล่งว่าง