"ไม่ทำแล้วงั้นเหรอ?"
ว่านฟู่กุ้ยในที่สุดเงยหน้าขึ้น ดวงตาไร้ซึ่งความประหลาดใจใด ๆ มีเพียงความเย็นชาและเยาะเย้ยที่ลึกล้ำ
"หัวหน้าจาง นายคิดว่าเรื่องนี้จะทำหรือไม่ทำตามใจนายได้งั้นเหรอ?"
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เดินไปข้างหน้าหัวหน้าจางรอง มองเขาจากเบื้องบน
"ฉันให้ผลประโยชน์นายไปเท่าไหร่ นายก็รู้ดี งานของลูกชายนายที่ศุลกากร ตำแหน่งของน้องภรรยาที่ร้านสหกรณ์ แถมใบอนุญาตก่อสร้างบ้านเล็ก ๆ ในบ้านเกิดนาย... แบบไหน ไม่ใช่ฝีมือฉันว่านฟู่กุ้ย? วันนี้นายบอกว่าจะไม่ทำ นายอยากให้ฉันเอาความช่วยเหลือพวกนี้ไปแฉที่หน่วยงานนายและที่บ้านนายงั้นเหรอ?"
หัวหน้าจางรองตัวสั่นเทา ราวกับถูกฟ้าผ่า
ทุกเรื่องที่ว่านฟู่กุ้ยพูด ล้วนเป็นจุดอ่อนที่เขากลัวที่สุด หากถูกเปิดเผย เขาไม่เพียงแต่เสียอนาคตทางการเมือง ครอบครัวก็จะแตกสลาย!
"นาย... นายกำลังขู่ผม!"
หัวหน้าจางรองตะคอกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่เสียงกลับสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
"ขู่?"
ว่านฟู่กุ้ยราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ หัวเราะเย้ยหยัน
"ฉันกำลังพูดเหตุผลกับนาย ฉันให้นายมากมายขนาดนี้ เพื่อให้นายทำงาน ไม่ใช่ให้มานั่งบ่ายเบี่ยง ไอ้สวีเจิ้งนั่น มันแค่พวกบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นอะไร เรื่องแค่นี้นายก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ?"
เขาก้าวเข้าไปใกล้ทันที เกือบจะชนหน้าหัวหน้าจางรอง ไอเย็น ๆ นั้นทำให้หัวหน้าจางรองขนลุก