สวีต้าเหมาเดินเข้ามา เอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
เขาดูเหนื่อยล้า ดวงตามีรอยแดงก่ำ เห็นชัดว่าพักผ่อนไม่เพียงพอ
ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์การก่อสร้างถนน สวีต้าเหมาในฐานะหัวหน้างานก่อสร้าง แบกรับความกดดันไม่น้อยไปกว่าสวีเจิ้ง
“เพิ่งกลับมาจากหน้างาน แวะมาหานายหน่อย”
สวีต้าเหมานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามสวีเจิ้ง หยิบถุงยาสูบออกมาจากกระเป๋า ค่อยๆ ม้วนบุหรี่อย่างช้าๆ
สวีเจิ้งรินน้ำให้พ่อหนึ่งแก้ว แล้วนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน รอให้พ่อเริ่มพูด เขารู้ดีว่าพ่อไม่มาหาเขาโดยไม่มีเหตุผล ต้องมีเรื่องแน่นอน
สวีต้าเหมาม้วนบุหรี่เสร็จ จุดไม้ขีดไฟ จุดบุหรี่ สูบลึกๆ ควันกระจายไปทั่วห้องทำงาน
เขาไม่รีบพูดอะไร แค่มองลูกชายด้วยสายตาที่ซับซ้อน
“พ่อ มีอะไรที่หน้างานหรือเปล่า?”
สวีเจิ้งอดถามไม่ได้
สวีต้าเหมาส่ายหน้า
“หน้างานไม่มีอะไร ตำรวจมาแล้ว เก็บหลักฐานครบ ทำเครื่องหมายครบ โดมอนกับช่างเทคนิคอีกหลายคนกำลังศึกษาวิธีซ่อม คาดว่าพรุ่งนี้เริ่มงานได้”
“ก็ดี”
สวีเจิ้งถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“พ่อได้ยินว่า...”
สวีต้าเหมาสูบบุหรี่ ค่อยๆ พ่นควันออกมา
“หนิวเอ้อพวกนั้นไปมอบตัวแล้ว?”
สวีเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
“ครับ เช้านี้ไปเมื่อเช้า หัวหน้าหลี่จากสถานีตำรวจเพิ่งโทรมาบอกผม”
“สารภาพหมดแล้ว?”
“สารภาพหมดแล้ว และยังแฉหม่ามีวี่ฉายด้วยว่าเป็นผู้วางแผนหลัก จ่ายเงินให้พวกเขาไปทำลายฐานถนน”