ขณะที่หลี่ชิงอวี๋กำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออก จากนั้นสวีเจิ้งก็ยกโต๊ะเดินเข้ามาจากด้านนอก
เมื่อเห็นสวีเจิ้งเดินเข้ามา ลูกสาวทั้งแปดคนก็ตกใจกลัวถอยหลังกรูดหลายก้าวจนชนขอบเตียงถึงได้หยุด ส่วนหลี่ชิงอวี๋เองก็เผลอตัวจะลุกจากเตียงเพื่อปกป้องลูกสาวทั้งแปด โดยจะยืนขวางอยู่ข้างหน้า...
"อย่า... อย่าเพิ่งลงนะ.."
พอเห็นหลี่ชิงอวี๋จะลงจากเตียง สวีเจิ้งก็รีบร้องห้าม
พูดจบเขาก็วางโต๊ะที่ยกมาลง "เมื่อกี้ไปทะเลมา เก็บปูทะเลได้ไม่กี่ตัว เพิ่งนึ่งเสร็จ จะเอามาให้เจ้ากับอาใหญ่กับน้องๆ กิน โต๊ะฉันยกมาแล้ว พวกเจ้าอยู่ในห้องนี้กินก็ได้ เดี๋ยวฉันไปยกพวกปูกับกุ้งมา.."
ว่าแล้วสวีเจิ้งก็หมุนตัวเดินออกไป
จากนั้นสวีเจิ้งก็เดินกลับไปกลับมาไม่ต่ำกว่าสองสามเที่ยว ขนทั้งปูทะเลนึ่ง กุ้งมังกร ปลาเก๋าแดง และเนื้อไก่ป่าผัดใส่จานเข้ามาจนหมด
สุดท้ายก็ยกข้าวสวยมาวางบนโต๊ะด้วย
มองดูกุ้งปูบนโต๊ะ ลูกสาวทั้งแปดตาไม่กะพริบ น้ำลายสอ..
ถึงแม้อยากกินมาก แต่กลับไม่มีใครกล้าเดินเข้าไป..
ก่อนหน้านี้ สวีเจิ้งเคยเอาปูม้าจากข้างนอกกลับมาได้สองตัว เพียงเพราะสี่เหมยกินขาปูไปหนึ่งข้าง ก็ถูกสวีเจิ้งตีอย่างรุนแรง หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น พวกเธอก็ไม่กล้าขึ้นโต๊ะกินข้าวต่อหน้าสวีเจิ้งอีกเลย
สวีเจิ้งเองก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้..
เขาหันไปทางหลี่ชิงอวี๋ที่นั่งอยู่บนเตียง "ฉันออกไปก่อนนะ เจ้าให้เด็กๆ กินเร็วๆ ล่ะ อ้อ.. ปลาเก๋าแดงนั่นน่ะให้เจ้ากิน กุ้งกับปูเป็นของเย็น ตอนนี้เจ้ากำลังอยู่เดือน อย่ากินพวกนี้เลย รอออกเดือนแล้ว ฉันค่อยหาให้กิน"